Τα αρχεία των συμβολαιογραφικών γραφείων του σημερινού Περού χρονολογούνται από την προέλευσή τους στο Κυβερνείο της Νέας Καστίλης (Βασίλειο της Ισπανίας) ως μέρος της διαδικασίας κατάκτησης της λεγόμενης Αυτοκρατορίας των Ίνκας από το 1533, η οποία συνεχίστηκε στην Αντιβασιλεία του Περού, που δημιουργήθηκε το 1542. Χάρη σε μια εξαντλητική ερευνητική εργασία του Δρ. Lorenzo Huertas Vallejos, που ανατέθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Επιστήμης και Τεχνολογίας CONCITEC το 1986, για να ερευνήσει την ιστορία του κρασιού και της παραγωγής Pisco στο Περού, ανακάλυψε στο γενικό αρχείο του έθνους, συγκεκριμένα στο τα συμβολαιογραφικά πρωτόκολλα του Ica, τη περίφημη «Διαθήκη του Pedro Manuel», με ημερομηνία 30 Απριλίου 1613.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η αιώνια διαμάχη με τη Χιλή για την «πατρότητα» του ονόματος. Οι Χιλιανοί παρήγαν το απόσταγμα στο βορρά και θεωρούσαν ότι το brand name τους ανήκε. Τη λύση έμελλε να δώσει η διαθήκη ενός Ελληνα εμπόρου από την Κέρκυρα! Στις 30 Απριλίου 1613, ο Pedro Manuel «el Griego» κληροδοτούσε εγγράφως στους συγγενείς του τριάντα αμφορείς με pisco και έναν χάλκινο αποστακτήρα. Είναι η παλαιότερη γραπτή αναφορά σε παραγωγή του αποστάγματος στη χώρα και με αυτό το νομικό όπλο το Περού το κατοχύρωσε ως εθνικό του προϊόν αν και ο Pedro Manuel δήλωνε πάντα Έλληνας.

Στη διαθήκη του Πέτρου Μανουήλ του Έλληνα, κατοίκου της Ίκα, καταγόμενου από την Κέρκυρα, Άρχοντα της Βενετίας, γιου του Μανουήλ Μπάφρα και της Βέλα Κουτρουλένα, στην οποία ορίζει τους Νικολάο ντε Κάντια και Φρανθίσκο ντε Μπόρχα ως εκτελεστές. Ενώπιον του Χουάν ντε Αγιάλα, συμβολαιογράφου.

Η «Διαθήκη του Πέδρο Μανουέλ» αφηγείται την ιστορία του Πέδρο Μανουέλ μέχρι το 1608 όταν αγόρασε ένα σπίτι στην Ίκα και νοίκιασε αμπέλια, εμπλουτίζοντας με αυτές τις πληροφορίες όσα είχε ανακαλύψει προηγουμένως.

Σε αυτό το έργο, ένα συλλεκτικό αντικείμενο στην πραγματικότητα, το οποίο έχει υπότιτλο «Και η αρχή του Πίσκο στο Περού. Αφιέρωμα για την IV εκατονταετηρίδα του. 1613-2013», για το πώς ήταν η ζωή στην Ica την εποχή του Pedro Manuel, ανασκοπώντας την πολιτική και κοινωνική δομή της περιοχής και εστιάζοντας στην παρουσία ξένων, ιδιαίτερα Ελλήνων που κατοικούσαν στην Ica και στις γύρω περιοχές. Ο συγγραφέας δείχνει πώς η περίπτωση του Πέδρο Μανουέλ δεν είναι μοναδική και πώς οι συμπατριώτες του έφτασαν νωρίς στο Περού.

H αποθήκευση του ποτού γίνονταν σε μεγάλα κεραμικά δοχεία και η μεταφορά τους

Γίνονταν με βάση το σκίτσο που ακολουθεί.

Ένας Κερκυραίος λοιπόν οινοπαραγωγός αιώνες μετά έρχεται από το παρελθόν να μας υπενθυμίσει την αγάπη και το μεράκι που έχουν οι Κερκυραίοι ακόμη και σήμερα για την οινοπαραγωγή. Είναι τιμή για την Κέρκυρα και για την Ελλάδα η αναγνώριση του Πέτρου Εμμανουήλ.