Corfu Museum

Petsalis: Collection Of Corfu Island,Greece documents

Ιστορία

Το καζίνο "Ρολίνα" στην Κέρκυρα

Το καζίνο "Ρολίνα" στην Κέρκυρα

ΡΟΛΙΝΑ

Γιὰ σὲνα ἀλήθεια ἐλύσσιαξαν τσ’ ἰντούστριας καβαλλιέρηδες,
Παλιοὶ μπασταρδοκόντηδες καὶ νιόπλουτοι σπιτσιέρηδες.

1904 Λορέντζος Μαβίλης

Το αρχικό βρετανικό νεκροταφείο βρίσκονταν στη θέση που σήμερα στεγάζεται το Ξενοδοχείο CORFU PALACE στην παραλιακή λεωφόρο της Γαρίτσας.

Σκοπός της Δημαρχίας Κέρκυρας ήταν η εκμετάλλευση του χώρου αυτού με την ανέγερση καζίνου. Το 1902 κρίθηκε αναγκαίο να ζητήσει η Ελληνική κυβέρνηση από την Μεγάλη Βρετανία την μεταφορά του νεκροταφείου σε ένα άλλο μέρος, παρέχοντας όλες τις απαραίτητες εγγυήσεις. Αρχικά το αίτημα αυτό δεν έγινε αποδεκτό από τους Άγγλους. Η Ελλάδα έκανε μεγάλες προσπάθειες για να έρθει στην δικαιοδοσία της το οικόπεδο όπου βρίσκονταν οι τάφοι των Άγγλων θανόντων κατά την διάρκεια της Αγγλικής Προστασίας των Ιονίων Νήσων. Η αντίρρηση  της μεταφοράς του νεκροταφείου  στηρίζονταν στο ότι θα απομακρύνονταν από την πόλη και στο ότι το οικόπεδο το οποίο  θα μεταφέρονταν θα έπρεπε να ήταν μεγάλο, τουλάχιστον ίσο με το παλιό  για να χωρέσει τα μνήματα αλλά και τους μελλοντικούς τάφους Άγγλων πολιτών. Όταν ήρθε σε γνώση των Βρετανών ότι η αρχική τοποθεσία προορίζεται για την ανέγερση καζίνο, το θεώρησαν  προσβολή προς τους νεκρούς τους. (1) Σύμφωνα με το πρακτικό της παραχώρησης τον Ιονίων νήσων και την Ένωση μετά της Ελλάδος κρατούσαν οι Βρετανοί την κυριότητα των Αγγλικών νεκροταφείων.    Οι ελληνικές αρχές δήλωσαν αρχικά πως ο χώρος που θα απελευθερώνονταν θα γίνονταν κήπος, ενώ στην συνέχεια, όταν προέκυψε το θέμα εκμετάλλευσης του χώρου από  βελγική εταιρεία δήλωσαν ότι στο υπό ανέγερση Καζίνο δεν θα υπήρχαν τυχερά παιγνίδια καθότι απαγορεύονταν από τον νόμο. Τελικά με απόφαση του Βρετανικού Κοινοβουλίου, παρ’ όλες τις αντιδράσεις που υπήρξαν, αποφασίστηκε η μεταφορά. Οι Άγγλοι μη έχοντας εμπιστοσύνη ζήτησαν η μετεγκατάσταση να γίνει με προσωπικό που θα εγγυόνταν  την ασφαλή μεταφορά  και την επίβλεψη του θα αναλάμβαναν Άγγλοι σταλέντες για το σκοπό αυτό. Οι ίδιοι για τούτο έστειλαν, μεταξύ άλλων, και δύο παρατηρητές.  

Η εφημερίδα ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ στο φύλλο της 9 Μαΐου 1904 δημοσιεύει:

ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Τις 5 Μαΐου του αυτού έτους σε φύλλο της  αγγλικής εφημερίδος Dailly Express γράφτηκε ελεεινό δημοσίευμα, γεμάτο ανακρίβειες , το οποίο με το πρόσχημα κάποιων παρατηρήσεων σε σχέση με την εδώ γενόμενη μεταφορά των οστών των νεκρών που ήταν θαμμένοι στο παλιό Αγγλικό νεκροταφείο βρίσκει την ευκαιρία να επιτεθεί σε ότι είναι Ελληνικό. Ο αρθογράφος κατηγορεί την αγγλική Κυβέρνηση όπου επέτρεψε να ανεγερθεί χαρτοπαικτική λέσχη σε ιερό τόπο ( ενώ αυτό είναι απόλυτα ανακριβές διότι στον χώρο εκείνο θα γίνουν μόνο κήποι).

 Αναγράφει είτα ότι η μεταφορά των οστών εγένετο εν πάση αταξία κα χωρίς καμία εκδήλωση σεβασμού, προσθέτοντας και πολλά άλλα. Στο τέλος ειρωνεύεται την τελετή, που τελευταία έγινε στο αγγλικό νεκροταφείο και τον λόγο που έβγαλε ο Δήμαρχος Κερκυραίων, γράφοντας κάποιες περικοπές, υποσημειώνοντας αυτές τις οποίες σχολιάζει ειρωνικά.

Συντάκτης του άρθρου φέρεται ο Λόρδος Bruge καθότι το άρθρο φέρει την υπογραφή του. Ο κύριος αυτός είχε περάσει από την Κέρκυρα τον προηγούμενο χειμώνα για να πάει για κυνήγι απέναντι στην Ήπειρο. Αξιοσημείωτο δε είναι ότι από βεβαιώσεις αξιόπιστων προσώπων δεν ευρίσκετο καθόλου στη Κέρκυρα όταν έγινε η μεταφορά των οστών και η πρόσφατη τελετή που έγινε στο νεκροταφείο. Είναι φανερό ότι ο εν λόγω κύριος εμπνεύστηκε από κάποιον άλλον συμπατριώτη του που είναι εγκατεστημένος στην Κέρκυρα……..     

Πολλές είναι οι δημοσιεύσεις στον Αγγλικό τύπο για το οικόπεδο και την μεταφορά του νεκροταφείου. Οι Times  του Λονδίνου στις 12.6.1904 γράφουν: …αλλά έχει ρητώς καθοριστεί, λαμβάνοντας υπόψη τα συναισθήματα εκείνων που έχουν σχέσεις με  θαμμένους στο νεκροταφείο ότι το καζίνο δεν θα κατασκευαστεί. στον πραγματικό χώρο του παλιού ταφικού εδάφους, αλλά έξω, σε γη που ανήκει στην πόλη έτσι ώστε σε καμία περίπτωση να μην υπάρχουν τυχερά παιχνίδια στον ιερό χώρο της παλιάς ταφής,…. (2)

Η θέση που βρίσκονταν το Αγγλικό Νεκροταφείο .Διακρίνονται στο δεξιό μέρος της δεύτερης φωτογραφίας οι τάφοι των Άγγλων.

Βρισκόμαστε στην  εποχή  που η Κέρκυρα συγκέντρωνε το τουριστικό ενδιαφέρον ολόκληρης της Ευρώπης. Άγγλοι λόρδοι, με το πάθος κυνηγιού έρχονταν στο νησί να οργανώσουν τις κυνηγητικές τους εκδρομές προς την Ήπειρο που τα βουνά της πρόσφεραν «χοντρό» κυνήγι. Ευγενείς από την Αυστρία, ποτισμένοι με το πάθος των Ομηρικών μελετών και ακολουθώντας το προηγούμενο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ, περνούσαν στο νησί αυτό πολλές βδομάδες. Και μαζί με αυτούς Γάλλοι, Γερμανοί, Βέλγοι, Ιταλοί, αποτελούσαν την πελατεία των ξενοδοχείων «Σαιν Ζωρζ» και «Μπέλα Βενέτσια» με τα χρυσά σερβίτσια και τις πλούσιες «Κάβες». To κλίμα κατά συνέπεια ήταν ευνοϊκό για  μια επιχείρηση διεθνούς κλίμακας που στηρίζονταν εις «ολίγον απ' όλα», όπως η Εταιρεία Θαλασσίων Λουτρών  του Μόντε Κάρλο.(3)

 Όπως μας πληροφορεί ο ιατρός Hermann Weber, το νησί είχε γίνει γνωστό και ως θέρετρο υγείας μετά την επίσκεψη και παραμονή της αυτοκράτειρας Ελισάβετ (Σίσι) της Αυστρίας στο Γαστούρι. Η έντονη παρουσία μεγαλοαστών στο νησί επιβεβαιώνεται και από τις διαφημίσεις ευρωπαϊκών λουτροπόλεων, που φιλοξενούσε ο κερκυραϊκός τύπος. Η έστω και προσωρινή εγκατάσταση αριστοκρατών σε διάφορα θέρετρα ενίσχυε τη φήμη των περιοχών και τελικά οδηγούσε σε αύξηση της επισκεψιμότητας. Είναι προφανές πως η φήμη της Κέρκυρας μαζί με τον αρχιτεκτονικό και πολιτιστικό πλούτο της προσέλκυσαν το ενδιαφέρον υποψήφιων επενδυτών, οι οποίοι οραματίζονταν την ανάπλαση του νησιού σε θέρετρο πολυτελείας. Οι προτάσεις ήταν από διαφόρους ενδιαφερομένους. (4)

Το  θέμα δημιουργίας Καζίνο πρωτοεμφανίζεται το  1890  όταν η Εφημερίδα «Επόπτης» τον Ιούλιο του 1890 δημοσιεύει ένα άρθρο από την Κέρκυρα, με τίτλο Το Παικτείον και το Δημοτικόν Συμβούλιον. Οι πρόταση έγινε προς τον Δήμο Κερκυραίων. Σύμφωνα με το άρθρο το Δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να δώσει την άδεια,  με βάση τη πρόταση του Γάλλου επιχειρηματία, αλλά με την προϋπόθεση  να συμπεριληφθεί και ο όρος «τηρουμένων των διατάξεων των περί αστυνομικών  και του ποινικού δικαίου διατάξεων» . Την τροπολογία αυτή δεν δέχτηκε ο Γάλλος επενδυτής.(5)

Τις 28.2. 1900 η εφημερίδα των Αθηνών «Άστυ» δημοσιεύει:

«ΤΟ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑΝ

Η ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ

ΣΧΕΔΙΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ

Η εταιρία των καταστημάτων του Μόντε Κάρλο απεφάσισε να μεταφέρει αυτά αλλαχού, καθόσον η Κυβέρνησις του Μονακό δια την  ανανέωσιν του προνομίου εζήτησε να της χορηγήται ετησίως διπλάσιον επίδομα, τουτέστιν από 25 εκατομμύρια να δίδει 50. Η εταιρία ανανέωσε την σύμβασιν δι’ εν μόνον έτος.

 Απεφάσισε πλέον η εταιρία να μεταφέρει την έδραν εις άλλην πόλιν και προετίμησεν ως τοιαύτην την νήσον Κέρκυρα, της οποίας το γλυκύ και ευκραές κλίμα υπεραρκεί όπως προκαλέσει άφθονον συρροήν ξένων περιηγητών. Προς τον σκοπόν δε τούτον ηγόρασεν από τους κληρονόμους της αοιδίμου αυτοκρατείρας Ελισάβετ το «Αχίλλειον»  ανάκτορον αντί 2.400.000 χρ. φράγκων, το οποίον απεφάσισεν η εταιρία να μεταβάλει εις σανατόριον. Ωσαύτως ηγόρασεν εν τη εξοχικήν θέσει Γαρίτσα μεγάλας εκτάσεις γαιών, επί των οποίων θ’ ανεγείρει ξενοδοχεία, καφενεία, θέατρα και άλλα ψυχαγωγικά κέντρα, τα οποία θα καταστήσωσιν ευφρόσυνον την διαμονήν των ξένων εν Κερκύρα.

Η ίδια εταιρία θα κατασκευάσει μικρά ταχύπλοα ατμόπλοια, τα οποία θα εκτελώσι την μεταξύ Βρεντησίου και Κερκύρας συγκοινωνίαν δεκάκις τουλάχιστον της ημέρας, το οποίον νυν ούτε άπαξ της ημέρας δεν επιτυγχάνεται.

 Η εταιρία σκέπτεται να υποβάλει προτάσεις προς την Κυβέρνησιν, όπως τη χορηγηθεί προνόμιον, το οποίον θα προσεπικυρωθεί υπό ειδικής συμβάσεως ψηφισθησομένης υπό της Βουλής. Είναι δε διατεθειμένη να δίδει αντί προνομίου 12-15 εκατομμύρια ετησίως φόρον εις την Κυβέρνησιν.

Ως γνωστόν, παρομοίας προτάσεις διετύπωσαν προς την Κυβέρνησιν και άλλαι εταιρίαι , πρωθυπουργούντος του Τρικούπη, ο οποίος δεν εδέχθει αυτές φοβηθείς την κατακραυγήν του κοινού άτε μεταβαλλομένης της Κέρκυρας εις χαρτοπαικτικόν κέντρον.

Τοιούτους ενδοιασμούς, δικαίως άλλωστε, έχει και η σημερινή Κυβέρνησις, το σχέδιον δε της εγκαταστάσεως ρουλέττας εις την Κέρκυραν φαίνεται, ότι θα μείνει σχέδιον».

Η είδηση αυτή έχει ορισμένες ανακρίβειες όπως ότι αγόρασαν το Αχίλλειο  και οικόπεδα στην περιοχή της Γαρίτσας. Όμως η αναφορά   στην περιοχή Γαρίτσα μας δίνει την πεποίθηση ότι ζήτησε την περιοχή του Βρετανικού νεκροταφείου και έτσι η Ελλάδα απευθύνθηκε στην Μεγάλη Βρετανία για να ελευθερώσει τον χώρο αυτόν. 

Μια δεύτερη εκδοχή της ιδίας  πρότασης με τίτλο :«Η σύστασις του χαρτοπαιγνίου εν Κέρκυρα», εμφανίζεται στην Εφημερίδα Εμπρός, 26 Φεβρουαρίου 1900

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τον Φεβρουάριο του 1900, ο Ελβετός επιχειρηματίας Μαρκέζι επισκέφθηκε τον δήμαρχο Κέρκυρας Δ. Κόλλα, προτείνοντάς του να ιδρύσει σανατόριο στο νησί ως αντάλλαγμα για την άδεια ανέγερσης καζίνο. Ο Μαρκέζι οραματιζόταν ένα σχέδιο συνολικής ανάπλασης, το οποίο περιλάμβανε την κατασκευή  σανατορίων, τεχνητών λιμνών, , αναδασώσεις, κατασκευή πάρκων και πλατειών και αγορά δύο ατμόπλοιων για τη ναυτιλιακή γραμμή Μπρίντιζι-Κέρκυρα. Το κόστος της ανάπλασης υπολογιζόταν στα 25.000.000 ελβετικά φράγκα.Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο δήμαρχος της Κέρκυρας επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό, Γεώργιο Θεοτόκη, για να του διευκρινίσει πως η απόρριψη της ιδέας του σανατορίου θα κατέστρεφε οικονομικά το νησί. Είναι προφανές πως η εμπλοκή του Θεοτόκη σε αυτή τη συζήτηση συνδεόταν τόσο με την κερκυραϊκή καταγωγή του, όσο και με την προηγούμενη θητεία του στο δημαρχικό θώκο της πόλης.

Από τις δύο πιο πάνω προτάσεις συμπεραίνεται ότι ο Δήμαρχος του νησιού είχε την απαίτηση, από κάθε επενδυτή, να φτιάξει σανατόριο στην Κέρκυρα λόγω των αυξημένων κρουσμάτων φυματίωσης.

O Βέλγος επιχειρηματίας Βίκτωρ Νταρκουέν, (Μαρκέζι, Μαρκέ) (6) ζήτησε από το Δήμο να του παραχωρήσει τον Χώρο του Αγγλικού νεκροταφείου, εκεί που υψώνεται σήμερα το ξενοδοχείο «Κορφού Παλάς».

Η εφημερίδα «Ακρόπολις» ασχολείται, το πρώτο δίμηνο του 1902, πολύ με το θέμα της Ρολίνας και δημοσιεύει συνέχεια  επ’ αυτού σχόλια και άρθρα από τον μόνιμο ανταποκριτή της στην Κέρκυρα. Από την συνέντευξη με τον κ. Μαρκέ ,(7) της εταιρίας με τίτλο  «Ρολίνα εις την Κέρκυρα» προκύπτουν το τι ζητάει η εταιρία και τι προσφέρει καθώς, και τις απόψεις του για την επιτυχία της επένδυσης. Ο κος Μαρκέ ,Βέλγος επιχειρηματίας, γράφει το άρθρο, διατηρεί τρία καζίνο στο Βέλγιο. Μεταξύ των οποίων και το περίφημο  Κοπερσάλ της Οστάνδης. Το όνομα του καζίνου αυτού είναι Kursaal και σε ερώτηση ξένων δημοσιογράφων στη διοίκησή του, εάν όντως θα ανοίξουν καζίνο  στην Κέρκυρα απάντησαν ότι ουδέποτε υπήρξε τέτοιο ενδιαφέρον.

Επί πλέον στην εισήγηση της εταιρίας, όπως αναφέρεται στην συνέντευξη, προβλέπεται να ξοδευθούν 40 εκ. φράνκα για έξοδα και 3 εκ. για διαφήμιση. Επίσης 3 εκ. δι’ εξωραϊσμό της πόλης με ξενοδοχεία.

 …  "Αλλα τόσα διά τήν έξωράϊσιν πάλιν αυτής διά κήπων καφενείων θεά­τρων κτλ. 2 εκατομμύρια διά τήν διοργάνωσιν ίπποοροαικών αγώνων, κατά τό σύστημα  των Παρισίων Βρυξελλών και άλλων μεγάλων πόλεων. 'Υπέρ τάς 500.000 φρ. διά  περιστεροθήραμα. "Αλλα μεγάλα ποσά διά καζίνα διασκεδάσεων, μίαν λέσχην κατά τό σύστημα τού έν Μόντε Κάρλο, διά τό παίγνιον τού Ζατρικίου, και χίλια δύο άλλα πράγματα, τά όποία θά καταστήσουν τήν Κέρκυραν μοναδικόν τόπον διαμονής διά τους πλουσίους καθόλον τον κόσμον διά τάς εκτάκτους διασκεδάσεις της κτλ. Θά εγκαθιδρύση επίσης και ταχυτάτην συγκοινωνίαν μεταξύ Κέρκυρας και Μπρίντιζι και Πατρών. Η υπηρεσία θά γίνεται καθ’ εκάστην διά ταχυπλόων ατμόπλοιων τά οποία θά διανύουν 22 μίλια τήν ώραν…

 Η «Ακρόπολις» με δημοσίευμα της από 22 Ιανουαρίου 1902  γνωστοποιεί ότι συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο  και απεδέχθη την πρόταση της εταιρίας. Σημειώνει  τους συμβούλους που συμμετείχαν και τους μειοψηφήσαντες.

Η απόφαση αυτή έφερε μεγάλη διχόνοια στον κόσμο της Κέρκυρας. Μια ομάδα αντιρολινικών  με κύριο εκφραστή της τον πνευματικό κόσμο  αντιδρά έντονα με επιχείρημα την ηθική κατάπτωση του πληθυσμού. Κύριοι εκφραστές της ο Λορέντζος Μαβίλης , Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Γεώργιος Καλοσγούρος κ.α. Ο κόσμος αυτός άσκησε πολεμική για την «καζινοποίηση» της Κερκύρας με κάθε είδους δημοσιεύματα στον εγχώριο και  αθηναϊκό τύπο , υπογραμμίζοντας ότι αλλοιώνονταν οι παραδόσεις και o τρόπος ζωής της κερκυραϊκής κοινωνίας, ότι η ανηθικότητα, η έκλυση των ηθών, η εγκατάλειψη των αποδοτικών εργασιών, η κάμψη της παραγωγικότητας θα ήταν από τις συνέπειες της εγκατάστασης Καζίνου.

O Λ. Μαβίλης, θέλοντας να στιγματίσει όσους προωθούσαν την «καζινοποίηση» της Κέρκυρας, εκτός από άλλα δημοσιεύματα, έγραψε το παρακάτω δίστιχο .

Για σένα. ελυσάξανε της Ιντούστριας καβαλιέρηδες.Παλιοί μπασταρδοκόντηδες και νιόπλουτοι σπιτσέρηδες

Με διασκεδαστικό τρόπο  μας διηγήθηκε  ο Φώτος Γιοφύλλης πώς πρωτοαντίκρισε τον Μαβίλη το 1902. (Νέα Έστία, Χριστούγ. 1960, σ. 12)

Προσέξαμε πως γινόντανε μεγάλη φασαρία προς το μέρος της πλατείας (Σπιανάδας)... Πλήθος κόσμου έτρεχε, εφώναζε, θορυβούσε... Αποδοκίμαζε, Έβριζε και γιουχάιζε δυο ανθρώπους, πού προχωρούσανε μπροστά... Βαδίζανε γοργά βήμα και φαίνονταν πώς θέλανε ν' αποφύγουν τον κόσμο, πού τούς κυνηγούσε... Τέλος, με τη βοήθεια των χωροφυλάκων, οι δύο εκείνοι άνθρωποι στρίψανε σ' ένα στενό και χαθήκανε...Γυρέψαμε τότες να μάθουμε ποιοι ήτανε αυτοί οι δύο άνθρωποι και τι είχαν κάμει. Και μάθαμε τούτα:  o ένας είναι ο ποιητής Μαβίλης κι ό άλλος ο Ντίνος, ό γιός τού Κόντε Μάρκου Θεοτόκη. Αυτοί οι δύο θέλουνε το κακό τού τόπου μας. Θέλουνε να μποδίσουνε να γένει ή ρολίνα στην Κέρκυρα. 'Όλοι ξέρουμε πώς, αν γένει η ρολίνα, θα γλυτώσει, ο τόπος, θα πλέξουμε μέσα χρυσάφι! κι όμως αυτοί οι δύο θέλουνε μποδίσουνε την ευτυχία του τόπου μας. Γι’ αυτό δίκαια τούς προγκάνε τούς βρίζουνε... Πραγματικά, Εξακολουθεί Φ. Γιοφύλλης……., ό Μαβίλης κι' ο Θεοτόκης είχαν τότες αντισταθεί μ' όλους τούς τρόπους να εγκατασταθεί ρολίνα στ' ωραίο νησί. Είχανε γένει σχετικές προτάσεις από ξένη Εταιρία και φαινόντανε πώς "ή κυβέρνηση κι ό δήμος κάνανε σύμβαση να  ιδρυθεί ρολίνα στην Κέρκυρα. Πολύς κόσμος μάλιστα υποστήριζε σύσταση αυτού τού καταστήματος των τυχερών παιγνιδιών. "Έγινε ακόμα συλλαλητήριο στην πλατεία, εμίλησεν ένας τσαγκάρης και συντάχτηκε σχετικό ψήφισμα, πού ζητούσε να γένει γρήγορα ρολίνα «για να σωθεί ό τόπος».

     Δεν ήταν ή πρώτη απόπειρα για να  πραγματοποιηθεί τέτοια εγκατάσταση. Και αντίδραση είχε γίνει σφοδρή. Ο X. Γ. Σακελλαριάδης (8) ήταν  ό πρώτος που ανέφερε ένα ανυπόγραφο άρθρο πού δημοσιεύτηκε στο «Άστυ» «Μιαν φοράν για πάντα». (9)

Από το άρθρο αυτό θα αποσπάσουμε αυτά τα λόγια:

«0υδεις Κερκυραίος, άξιος τιμής να φέρηται το όνομα του εν τοις δημοτολογίοις της νήσου, διενοήθει ποτέ τοιαύτην βδελυγμία. Ουδείς Κερκυραίος εφαντάσθη, οτι δύναται ποτέ νήσος ελληνική και δει η Κέρκυρα, να κερδοσκοπήσει τού παγκοσμίου ελαττώματος της χαρτοπαιξίας, γινομένη άσυλον και ιερόν των διψομανιών τού ξένου χρήματος και βάφουσα ερυθράς τας ωραίας αυτής ακτάς, εις τας οποίας ή Ναυσικά,

Προσέξαμε πως γινόντανε μεγάλη φασαρία προς το μέρος της πλατείας (Σπιανάδας)... Πλήθος κόσμου έτρεχε, εφώναζε, θορυβούσε... Αποδοκίμαζε, Έβριζε και γιουχάιζε δυο ανθρώπους, πού προχωρούσανε μπροστά... Βαδίζανε γοργά βήμα και φαίνονταν πώς θέλανε ν' αποφύγουν τον κόσμο, πού τούς κυνηγούσε... Τέλος, με τη βοήθεια των χωροφυλάκων, οι δύο εκείνοι άνθρωποι στρίψανε σ' ένα στενό και χαθήκανε...Γυρέψαμε τότες να μάθουμε ποιοι ήτανε αυτοί οι δύο άνθρωποι και τι είχαν κάμει. Και μάθαμε τούτα:  o ένας είναι ο ποιητής Μαβίλης κι ό άλλος ο Ντίνος, ό γιός τού Κόντε Μάρκου Θεοτόκη. Αυτοί οι δύο θέλουνε το κακό τού τόπου μας. Θέλουνε να μποδίσουνε να γένει ή ρολίνα στην Κέρκυρα. 'Όλοι ξέρουμε πώς, αν γένει η ρολίνα, θα γλυτώσει, ο τόπος, θα πλέξουμε μέσα χρυσάφι! κι όμως αυτοί οι δύο θέλουνε μποδίσουνε την ευτυχία του τόπου μας. Γι’ αυτό δίκαια τούς προγκάνε τούς βρίζουνε... Πραγματικά, Εξακολουθεί Φ. Γιοφύλλης……., ό Μαβίλης κι' ο Θεοτόκης είχαν τότες αντισταθεί μ' όλους τούς τρόπους να εγκατασταθεί ρολίνα στ' ωραίο νησί. Είχανε γένει σχετικές προτάσεις από ξένη Εταιρία και φαινόντανε πώς "ή κυβέρνηση κι ό δήμος κάνανε σύμβαση να  ιδρυθεί ρολίνα στην Κέρκυρα. Πολύς κόσμος μάλιστα υποστήριζε σύσταση αυτού τού καταστήματος των τυχερών παιγνιδιών.

"Έγινε ακόμα συλλαλητήριο στην πλατεία, εμίλησεν ένας τσαγκάρης και συντάχτηκε σχετικό ψήφισμα, πού ζητούσε να γένει γρήγορα ρολίνα «για να σωθεί ό τόπος».

     Δεν ήταν ή πρώτη απόπειρα για να  πραγματοποιηθεί τέτοια εγκατάσταση. Και αντίδραση είχε γίνει σφοδρή. Ο X. Γ. Σακελλαριάδης (8) ήταν  ό πρώτος που ανέφερε ένα ανυπόγραφο άρθρο πού δημοσιεύτηκε στο «Άστυ» «Μιαν φοράν για πάντα». (9)

Από το άρθρο αυτό θα αποσπάσουμε αυτά τα λόγια:

«0υδεις Κερκυραίος, άξιος τιμής να φέρηται το όνομα του εν τοις δημοτολογίοις της νήσου, διενοήθει ποτέ τοιαύτην βδελυγμία. Ουδείς Κερκυραίος εφαντάσθη, οτι δύναται ποτέ νήσος ελληνική και δει η Κέρκυρα, να κερδοσκοπήσει τού παγκοσμίου ελαττώματος της χαρτοπαιξίας, γινομένη άσυλον και ιερόν των διψομανιών τού ξένου χρήματος και βάφουσα ερυθράς τας ωραίας αυτής ακτάς, εις τας οποίας ή Ναυσικά, τού Αλκινόου ή Κόρη, υπεδέξατο ναυαγόν τον Όδυσσέα, διά του αίματος των αυτοχείρων θυμάτων της ρουλέτας. Αλλ' αν, γένοιτο, ήθελεν υπάρξει Κερκυραίος, τού οποίου το δέρμα θα διατρέχει φρίκη προ τοιαύτης ατιμώσεως, υπόθεσης καθ' ης διατόρως διαμαρτυρόμεθα, η Ελληνική Κυβέρνησις βεβαίως δεν δύναται να λησμονήσει  ότι η Κέρκυρα είναι νήσος Ελληνική και ότι κατ' ακολουθίαν ή τιμή αυτής είναι αλληλένδετος και αλληλέγγυος πες την τιμήν ολοκλήρου τού Ελληνικού "Έθνους».

Ο Μαβίλης, μετά την ψήφιση από το Δημοτικό Συμβούλιο της ίδρυσης του καζίνο νόμισε, ότι ήταν καιρός να ενεργήσει. 'Ήθελε να ξέρει ποιες ήταν οι διαθέσεις της Κυβέρνησης, Βουλής και  των δημοσιογράφων της Αθήνας σχετικά με το ζήτημα. Στις 23 Γενάρη έστειλε στο φίλο του, Γιάννη Βλαχογιάννη, τη παρακάτω επιστολή (10)

Φίλτατε Βλαχογιάννη!

Σε παρακαλώ να κινηθείς γρήγορα. και να γράψεις ή να βάλεις να γράψουν κατά της Ρολίνας. Οι σύμβουλοί μας και πάλιν μας επόμπευσαν. Εψήφισαν 10 υπέρ της Ρολίνας και 3 κατά. Κοίταξε τι γίνεται εκεί και γράψε μου. Έβουβάθηκαν όλοι. Διαθέτονται εκατομμύρια και πολλοί μωροί εδώ πιστεύουν, κατορθωθεί να δωροδοκηθούν βουλευτές και δημοσιογράφοι, διά να σιωπήσουν. Δεν δύναμαι να παραδεχθώ ότι εφθάσαμε σε τέτοιο σημείον εξαχρειώσεως. Εδώ είναι οι συνηθισμένοι, πού υποστηρίζουν αυτό και εξάπτουν την όρεξιν του πλήθους με μυθώδεις επαγγελίες.  Μη δυνάμενοι επί πλέον να χορτάσουν τα πλήθη διά δημοσίων έργων ή  ιδιωτικών Κληροδοτημάτων και φοβούμενοι μήπως στραφεί επί τέλους κατ' αυτών, προς εξασφάλισιν τού πολιτικού των μέλλοντος αποφάσισαν να πωλήσουν την τιμήν της Κερκύρας, ήτις άλλοτε εθυσίασε την υλικήν της ευμάρειαν εις την εθνικήν της αποκατάστασιν. Σε παρακαλώ να με συμπαθήσεις, αν δεν σου έγραψα τόσον καιρόν. Έχρειάζετο τόσο μεγάλο κακό σαν και τούτο, διά vα βγω από τη νάρκην μου εις την οποίαν και πάλιν θα βυθιστώ, όταν περάσει τούτη η αφορμή. Γράψε μου, αν μπορείς, ποιές εφημερίδες νομίζεις ότι θα αναλάβουν τον αγώνα. Πήγαινε στον Λυκούδη και πες του να γράψει προς Θεού δυνατά και ωραία σαν άλλη φορά (1) Μη λείψεις. 'Eγώ σε αγαπώ και σε χαιρετώ.

Λορέντσος

Είτε από μικροπονηριά είτε από κακία κάποιος κατεργάρης τόλμησε να τον διαβεβαιώσει ότι μετάνιωσε ο Πολυλάς πού,  είχε πολεμήσει τους οπαδούς της ρολίνας. Θύμωσε τότε ό Μαβίλης και στις 27 Γενάρη 1902 έγραψε πάλι στον Γ. Βλαχογιάννη και έστειλε εσώκλειστη μια διάψευση (με  ημ. 27. 1. 1902 ) να τυπωθεί από μιαν εφημερίδα της Αθήνας. Την έφερε στο φώς το Νέον Άστυ τού Δ. Κακλαμάνου (11). (12)

Φίλτατε Έπαχτίτη !

Σού έγραψα και άλλο γράμμα αλλά δεν μου απάντησες. ΄Av είσαι θυμωμένος θα σού περάσει. Εv τοσούτο σε παρακαλώ να μεταβείς εις τα γραφεία τού  «N."Άστεως» ή της « Ακροπόλεως » να συστήσεις να μου τυπωθεί μια διάψευσις σχετική με το ζήτημα της Ρολίνας. Σε παρακαλώ ‘όμως μη γελάσης, να πεις  τού Κακλαμάνου νά μη γράψει επαίνους και κολοκύθια εμπρός εις τ’ όνομά μου, γιατί τότε χάνει η διάψευσις όλη τη σοβαρότητα. Σε παρακαλώ νά το λάβης υπό σπουδαίαν έποψιν και να κάμης σύ ότι δυνατόν δια να γίνει θόρυβος κατά της Ρολίνας,  μη τύχη και περάσει στη βουλή  τέτοιο ντροπερό νομοθέτημα. Μας εντρόπιασαν οί σύμβουλοι εμάς τους Κερκυραίους. Δεν είναι τώρα σωστά vα ντροπιασθή το έθνος. Όπως σε γνωρίζω δεν αμφιβάλλω πού θα πράξης και σύ ότι είναι δυνατόν. Και τότε θα σε αγαπώ ακόμη περισσότερο και ας μη σού γράφω .Αυτά σού γράφω και στο περασμένο μου γράμμα που δεν ξέρω αν τόλαβες αφού δεν απαντάς. ΄H δεν είσαι στας Άθήνας ; Την διεύθυνσίν σου δεν την θυμάμαι πλειό ούτε μπορώ να την εύρω με την αταξίαν που έχω στα χαρτιά μου.Ελπίζω όμως ότι καθώς και άλλοτε τα γράμματά μου θα σού φθάνουν εγκαίρως Σε εξορκίζω να κουνηθής. Πες μου ότι θέλεις,  βρίσε με μαγάρι αλλά κάμε ότι σου ζητώ.

O φίλος σου

Λορέντσος

 

Επί του προκειμένου επεμβαίνει  και ο Γεώργιος Καλοσγούρος που δημοσιεύει επιστολή της γυναικαδέλφης του Πολυλά, Ασπασίας Σορδίνα Ρίγλερ η οποία κατακρίνει την δημοσιογραφία γύρω από το όνομα και τη στάση του Πολυλά. (13)

Κι ο Kωνσταντίνος Θεοτόκης έλαβε μέρος στον αγώνα. Tο  άρθρο του «H Ρολίνα. Επιστολή προς τούς Κερκυραίους», από την 3 Φλεβάρη 1902 τυπώθηκε στην  Άκρόπολιν τις 11. 11. 1902. (14)

Ο Ντίνος Θεοτόκης στην επιστολή του αυτή δεν μπορεί να αποφύγει την σοσιαλιστική του ιδεολογία η οποία όμως στη  παρούσα περίπτωση τον κάνει να είναι αλληλοσυγκρουόμενος.  Μιλάει για τους εργάτες και την μεσαία τάξη, οι οποίοι ήταν μαχητικοί  υπέρ της δημιουργίας του καζίνο και προσπαθεί να τους μεταπείσει, ενώ δηλώνει ότι αυτός με τη θέση του, ενάντια στην ίδρυση του καζίνο, πάει κόντρα στο συμφέρον του μια και είναι μεγαλοκτηματίας και τα κτήματα του θα πάρουν αξία. Επίσης κατηγορεί τον κλήρο γιατί δεν παίρνει θέση επί του ζητήματος που διχάζει την Κερκυραϊκή κοινωνία. 

« Ότι γίνεται στή Δύση, γράφει ό K. Θεοτόκης, σ' έμάς δε συγχωριέται  τό χώμα τούτο είνε άγιώτατο. Ελλάδα και ηθική  διαφθορά είνε πράματα ένάντια που δυνατό δεν είνε να ύπάρχουν άντάμα. Καί ίσα ίσα γιά τούτο οι πλέον υπέρμαχοι της ρολίνας είνε ή απάτριδες ξένοι, κατεργαρέοι φευγάτοι για εγκλήματα από τον τόπο τους, ή άρνησι πάτριδες δικοί μας, πού ο εύγενικός λαός της Κέρκυρας άλλοτες είχε μισήση με  δίκηο»  Έπειτα προσθέτει δυο έπιχειρήματα πού δέν είναι χωρίς αξία: «Το συμφέρο! Τα πλούτη, τά μαγεμένα παλάτια, άφθονία πού τάζουν οί μιαροί ύποστηριχτές τής ρολίνας ποιους θα ώφελήσουν; Τόν έργατικό λαό; Άλλά αν τα κέρδη γενούν μεγαλήτερα θ' άξιώσουν και τά έξοδα, γιατί και νοίκια και θροφές και τάλλα θα άκριβήνουν. Tή μεσαία τάξη τών έμπόρων καί τών ύπαλλήλων;— Βέβαια όχι, το κράτος δεν θα δίνει περσότερους μισθούς και οί εμποροί μας δε θα δύνανται νά μετρηθούν με τούς ξένους πού θάχουν κεφάλαια άφθονα και πείρα πλειότερη, νάρθοΰν άπληστοι v' άρπάξουν τές εργασίες.  Ο τόπος βέβαια θα πλουτήνη μα ποιός χαίρεται τά καλά του». Το δεύτερο επιχείρημα αφορά την ηθική: «0ί ξένοι που θά μάς καταφρονούν εμάς και το έθνος και τήν πίστη, πλούσιοι και παντοδύναμοι στον τόπο μας με τά χρήματα, στά  λαμπρά παλάτια πού θα χτίσουν, θά μαυλίζουν τες άγνές παρθένες μας και τούτες, γιατί έδώ θα δοξασθή ή ακολασία, θα ζηλέψουν τές νειόφερτες άπό τα πέρατα τού κόσμου άμαρτωλές και θά παραιτούν τη φτωχή πατρική σκέπη, γιά να παραδίδονται στούς άνήθικους κατακτητές τού νησιού μας.» κι συγγραφεύς κλείνει έτσι την επιστολή του: «Το μεγαλήτερο που ποθώ είναι να σας παρακινήσω στο καθήκον , σάς ξυπνήσω άπό άνεξήγητο λήθαργο και νάχω τη συνείδησην αναπαμένη που το χρέος μου σαν Κερκυραϊος, σάν "Ελληνας, το έκαμα» (15) Παράλληλα οι ρολινικοί προβαίνουν σε βίαιες εκδηλώσεις προς τους ενάντιους της ίδρυσης του καζίνο.  «Ακρόπολις» 12.2.1902…… Ο κόσμος ιδία της κατωτέρας εργατικής τάξεως γαργαλισθείς εκ πολλών ελπίδων εφανατίσθη μέχρις απελπιστικού σημείου…… συνήλθον τινές και προέβησαν εις αποδοκιμασίας κατά του συντάκτου του άρθρου της ρολίνας, του Κου Γεωργ.Θεοτόκη καθημένου εις την πλατείαν μετά του Κου Μαβίλη εις το καφενείον «Ευρώπη»….. Δυστυχώς αι αρχαί δεν ηδυνήθησαν να προλάβουν τας απρεπείς σκηνάς……(16)

 «Ακρόπολις» 12.2.1902 …Ο κ.Γ.Θεοτόκης εδήλωσεν ρητώς εις φίλους του βουλευτάς, ότι ουδεμίαν λαμβάνει ευθύνην δια τα γενόμενα εν τη νήσω, ότι ουδείς ποτέ εσκέφθη σοβαρώς περί της εγκαταστάσεως  ρολίνας και επισήμου χαρτοπαιγνίου και ότι είνε αξιοκατάκριτοι οι υποθάλπτοντες όνειρα τοιαύτα παρά τω Κερκυραϊκω λαώ, όστις δεν έχει ανάγκην  ρολίνας να ευημερήση……(17)

«Ακρόπολις» 23.2.1902….Οι αποδοκιμασίες είχαν έντονο χαρακτήρα…εν σφυριγμοίς και γιουχαισμοί, οι ζωηρότεροι όμως των διαδηλωτών δεν ηρκέσθηκαν εις τούτο αλλά μετέβησαν εις τας οικίας των αντιρολινικών κκ. Θεοτόκη,Μάνεση, Μυλωνόπουλου και εκτός των γιουχαισμών έρριψαν και λίθους κατά των παραθύρων….

Οι φωνές των διαδηλωτών διέσχιζαν όλη την πόλη. Συνθήματα όπως:

-Ζήτω η Ρολίνα

-Κάτω κακούργοι Ιησουίτες

κυριαρχούσαν σε όλους τους δρόμους.

Συνελήφθησαν 7 άτομα μεταξύ των οποίων οι ευυπόληπτοι πολίτες  Πιζάνης, Δεμπόνος ,Κάρτερ. Οι συλληφθέντες θεωρούνται φιλήσυχοι  εμπορευόμενοι και κτηματίες. Παρόλα αυτά μετά τη σύμφωνη γνώμη οδηγήθηκαν στις φυλακές προφυλακισθέντες. Ομοφώνως ή κοινή γνώμη ετάχθη υπέρ τού ζητήματος. Επιστήμονες, Ιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, κτηματίες, πολιτευόμενοι πτωχοί εκφράζονται υπέρ.  Οι σε μεγάλο αριθμό ενάντιοι της ρουλέτας αναφέρονται σε λόγους και επιχειρήματα κενά, περίτου κινδύνου της ηθικής εκλύσεως των ηθών, τους οποίους καταρρίπτουν με ευχέρεια οι υπέρμαχοι της ρολίνας χαρακτηρίζοντας αυτούς καθαρά ουτοπικούς, διότι ή ρολίνα, όπως ισχυρίζονται, χωρίς να προσθέσει ουδέν εις τις συμβαίνουσες, στην Κέρκυρα ανηθικότητες, θα επιφέρει τηνανόρθωση των οικονομιών του τόπου, σώζουσα έτσι τον πληθυσμό από της μεγαλύτερης πληγής της ανηθικότητας της φτώχειας.

 Η «Ακρόπολις» θέλοντας να ερευνήσει το όλο θέμα από οικονομικής άποψης κάλεσε γνωστό οικονομολόγο ο οποίος μελετώντας την επένδυση κατέληξε:

….Από οικονομική άποψη η επένδυση είναι σωτήρια όχι μόνον τοπική αλλά και δι’ όλην ακόμη την Ελλάδα δια πολλούς λόγους. Πρώτος εξ αυτών είνε ότι ετησίως θα εισάγεται πολύς χρυσός εκ του εξωτερικού χάρις εις την διαμονήν   απλώς των ξένων εν Κερκύρα. Δεύτερος είνε ότι η από της Κερκύρας περιοδεία της Ελλάδος δια τους παρεπιδημούντας τυχόν εκεί δεν θα είναι παρά ζήτημα ολίγων ημερών και ολίγων χρημάτων δι’ αυτούς, αφού προϋποθέτει ότι θα είναι πλούσιοι και συνεπώς θα δύνανται ανέτως να δαπανήσουν χρήματα. Τρίτος λόγος είνε η πυκνή και ταχύτατη συγκοινωνία ήτις βοηθουμένη και δια των σιδηροδρόμων Πειραιώς-Συνόρων θα φέρη την Ελλάδα εις αμεσωτέραν επικοινωνίαν μετά της λοιπής Ευρώπης, προς την οποίαν σήμερον συνδεόμεθα   ωσάν ν’ αποτελούμεν κανέν κράτος της Απωτάτης Ανατολής. Εγώ υπολογίζω ότι τουλάχιστον 5-10 εκατομμύρια φράγκων χρυσών, αληθινών όμως και όχι κατά φαντασίαν θα εισάγωνται εις την Ελλάδα, μέγιστον δηλαδή κέρδος, δυνάμενον μετ’ ου πολύ ν’ αντισταθμίση τα πολλά και υπέρογκα έξοδα όπως και την έλλειψιν του χρυσού, πράγματα εις τα οποία οφείλεται καθαρώς η καταπληκτική αύτη ύψωσις του συναλλάγματος….. 

Ο άνθρωπος αυτός στη συνέχεια μιλά για τα θέματα της ηθικής και καταλήγει…. Ότι όλα τα χρυσά όνειρα τα οποία πλέκει η Ρολίνα εις την Ελλάδα πρέπει να την αποκρούσωμεν, διότι θα αποτελεί στίγμα δυνάμενον να παραβλάψη εις το μέλλον ύψιστα εθνικά συμφέροντα. (18)

Τελικά η έγκριση δόθηκε. Ο Βέλγος επιχειρηματίας Βίκτωρ Νταρκουέν, ζήτησε και πήρε από το Δήμο τον Χώρο του νεκροταφείου. Ο μηχανικός Vilentini υπέγραψε, κατ' εξουσιοδότηση του Νταρκουέν τη σύμβαση με το Δήμο Κερκυραίων .

 Διαφημιστικό ταχυδρομικό δελτάριο. Υπογραφή Valentini

Σε εκτέλεση της σύμβασης ο Δήμος παραχώρησε για τη μεταφορά του Αγγλικού Νεκροταφείου νέο χώρο κοντά στις φυλακές. Η μεταφορά άρχισε το 1902 και έληξε το 1904. Ο Vilentini, χρηματοδοτούμενος από τον Νταρκουέν, έκτισε το κτίριο της Ρολίνας, που υπάρχει ακόμη σήμερα  στον χώρο που βρίσκεται  το «Αρχαιολογικό Μουσείο» και στο  « Κορφού Παλάς» κτίστηκε το κτίριο των Λουτρών, ένα ωραιότατο νεοκλασικό κτίριο που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του πολέμου και στη συνέχεια κατεδαφίστηκε.(19)

(Το κτήριο των λουτρών το 1917 χρησιμοποιήθηκε ως εργαστήριο Βακτηριολογίας)

H επιχείρηση όμως, που θέλησε να στήσει o Νταρκουέν, δεν πήγε καλά. Τα κεφάλαια που διέθετε απορροφήθηκαν από τις κτιριακές εγκαταστάσεις, προτού δε να ιδρύσει κάποια μετοχική εταιρεία ώστε να βρει κεφάλαια, δεν ευδοκίμησε. Επίσης απέτυχαν και διάφορες άλλες προσπάθειες, μέχρις ότου ιδρύθηκε το 1904 στο Βερολίνο η Korfu Kompagnie Actien Gessellschapt (Κερκυραϊκή Μετοχική Εταιρεία) 5 εκατ. φράγκων κατανεμημένο σε 10.000 μετοχές των 500 φράγκων.

Από το κεφάλαιο αυτό καταβλήθηκε μόνον το 10 % , δηλ. 500.000 φράγκα. Tα υπόλοιπα 90 % των μετοχών παραχωρήθηκαν στην Εταιρεία Σκρά και Σία, η οποία εμφανίστηκε να κατέχει το προνόμιο της εκμετάλλευσης των εγκαταστάσεων της Ρολίνας, έπειτα από παραχώρηση των αρχικών αναδόχων. Πρέπει να σημειωθεί ότι η παραχώρηση των Λουτρών και της Λέσχης είχε εκτιμηθεί σε 900.000 φράγκα από τους άμεσα ενδιαφερομένους.(20) Επίσης έκθεση των μηχανικών Vilentini, και Λοπρέστη (του Δήμου) ανέβαζε την αξία των οικοπέδων, που ανήκαν στο Δήμο, σε 1.385.000 δραχ., των δε οικοδομών σε 392.000 Για τα περιουσιακά αυτά στοιχεία, που, κατά την ευνοϊκότερη εκδοχή , στοίχιζαν 900.000 φράγκα, παραχωρήθηκαν μετοχές 4.5 εκατ. φράγκων, δηλ. το πενταπλάσιο.

Από τη στιγμή αυτή αρχίζει η απάτη. Οι μετοχές προσφέρονται προς πώληση από επιτήδειους πωλητές με μεγάλη προμήθεια. Την προσφορά συνόδευαν πομπώδης διαφήμιση και πλούσιες υποσχέσεις. Πολυτελή έντυπα πλημμύρισαν ολόκληρη την Ευρώπη. « H  Κέρκυρα γραφόταν σ' αυτές, είναι ένα από τα ωραιότερα ελληνικά νησιά, το μαργαριτάρι της Μεσογείου. Διαθέτει ένα μεγαλόπρεπα οργανωμένο Καζίνο με (cercles prives), στο οποίο ήδη φιλοξενούνται 14.000 μέλη, μεγάλα οικοδομήματ, μέσα σε κιγκλίδωμα, επί 15.500 τετρ. μέτρων στην παραλία Ελισάβετ. Ελεύθερα χρεών αποτελούν ιδιοκτησία της Εταιρείας Σκρά & Σία. (21) 

Δεν υπήρξαν λίγοι οι αφελείς που έπεσαν στην παγίδα, παρασυρόμενοι όχι μονάχα από τις διαφημίσεις,

Διαφημιστικό ταχυδρομικό δελτάριο σταλέν το 1904. Διαφημίζει τα λουτρά και το καζίνο.

αλλά και τα ονόματα των μελών του Δ. Συβουλίου, μεταξύ των οποίων ένας στρατηγός, σεβαστά όλα μεταξύ της γερμανικής κοινωνίας. Για την επιτυχία της απάτης αρκεί να σημειωθεί ότι πληρώθηκαν για προμήθειες 160.000 μάρκα της εποχής εκείνης. Οι ιδρυτές της Εταιρείας ταξίδευαν συχνά στην Κέρκυρα, χρεώνοντας τα ταξίδια αυτά με σημαντικά ποσά. 'Όταν δε αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσχέρειες πρόσφεραν σε διαφόρους τη Γενική Διεύθυνση της Εταιρείας και παχυλούς μισθούς με αντίκρισμα την αγορά αριθμού μετοχών. Όταν και η μηχανή αυτή έπαψε να αποδίδει, ενεχυρίασαν τις μετοχές. Όλοι  αυτοί οι συνδυασμοί επέτρεπαν στους κυρίους Σκρα και Σία να ζουν πλουσιοπάροχα μολονότι οι επιχειρήσεις της Κέρκυρας δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Επειδή όμως σ' όλα τα πράγματα υπάρχει ένα τέλος, συνέβη κάποτε ένας από τους «αφελείς» μετόχους να καταλάβει ότι ζημιώνεται. Προσέφυγε στη δικαιοσύνη, η οποία με τη σύλληψη των κυριοτέρων αυτουργών της απάτης, έθεσε τέρμα στη μηχανή του  Καζίνου.

H τελευταία πράξη της απάτης παίχτηκε στο Δικαστήριο της γερμανικής πόλης Κολωνία , ενώπιον του οποίου παραπέμφθηκαν να δικαστούν οι ιδρυτές και το Δ. Συμβούλιο της «Κερκυραϊκής Μετοχικής Εταιρείας», για απάτη. H δίκη κράτησε πολλές ημέρες (Ιούνιος- Ιούλιος 1909) πολλές αποκαλυπτικές λεπτομέρειες δημοσιεύθηκαν στο γερμανικό τύπο της εποχής. (22)

 

Mε τη δίωξη της «Σκρα και Σία» τερματίστηκε η δραστηριότητα της στην Κέρκυρα. Οι εγκαταστάσεις της Ρολίνας περιήλθαν εξ ολοκλήρου στο Δήμο Κερκυραίων και λειτούργησαν υποτυπωδώς μερικά χρόνια. Δεν κατέχουμε στοιχεία το πως λειτούργησε. Κερκυραϊκή όμως εφημερίδα του 1909, με τίτλο « H Λέσχη των Ξένων», δημοσιεύει το παρακάτω κείμενο : « Την προπαρελθούσαν Τρίτην ήρξατο η λειτουργία της παρά την Λεωφόρον Ελισάβετ ιδρυμένης Λέσχης των Ξένων. Εδόθη προς τούτο μουσική συναυλία υπό του φημισμένου Quatuor Fitzner, παρετέθη δε πλουσιώτατον κυλικείον υπό_του κομητάτου προσεκλήθη και παρέστη το άνθος της Κερκυραϊκής κοινωνίας. Εκάστην εσπέρα η Ορχήστρα της Φιλαρμονικής Εταιρείας, δίδονται δε, απογευματινέ, κατά Κυριακή. Ως πληροφορούμεθα, πλείστοι διέρχονται τας ώρας αυτών εκ τε των αλλοδαπών και των Κερκυραίων, πάντες δε αποχωρούσι αποκομίζοντες άριστας εντυπώσεις εκ τε του Ευρωπαϊκού όλως διακόσμου του εκ του υπό την διεύθυνσιν του  K. Δομπάη Αμερικανικού Μπαρ.» (23)

Μια είδηση έρχεται από τους Times του Λονδίνου: Eκκαθάριση της εταιρίας Anglo-Adriatic Syndicate (Limited). Ο εκκαθαριστής ανέφερε ότι η εταιρεία ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1910, με ένα ονομαστικό κεφάλαιο £ 50.000 για τη διεξαγωγή μιας επιχείρησης τυχερών παιχνιδιών στο Καζίνο στη Κέρκυρα, και για έργα δημοσίου χαρακτήρα στην Ελλάδα. Η εταιρεία συνέχισε τις δραστηριότητές της για περίπου τρεις μήνες, οι καιρικές συνθήκες όμως ήταν τόσο κακές και οι επισκέπτες δεν πήγαν στο νησί. Τελικά τα έπιπλα κατασχέθηκαν από τις τοπικές αρχές και πωλήθηκαν για να πληρώσουν τοπικά χρέη. (24)

Πλήρης ο χώρος: Το καζίνο στο βάθος, δεξιά το κτήριο των λουτρών και οι κήποι.

Εξετάζοντας όλη αυτή τη ιστορία της ίδρυσης της Ρολίνας στην Κέρκυρα, διαπιστώνουμε τον διχασμό του Κερκυραϊκού λαού και την αντιπαλότητα μεταξύ δύο μερίδων του πλήθους. Ποιο ήταν το βαθύτερο αίτιο που οδήγησε σ’ αυτή τη σφοδρή αντιπαράθεση; Εάν παρατηρήσουμε τα επιχειρήματα των δύο πλευρών θα δούμε ότι εκ μέρους των ρολινικών το αίτημα ήταν να πέσει χρήμα στην αγορά. Η αστική τάξη που είχε πλέον υποκαταστήσει στον πλούτο το αρχοντολόι, είχε συγκεντρώσει στα χέρια της την αγορά, καθότι οι περισσότεροι ήταν έμποροι και ήθελαν την αύξηση των κερδών. Αυτό θα το πετύχαιναν μέσω της μεγαλύτερης κατανάλωσης από τους παίκτες του καζίνο και τους επισκέπτες που θα έρχονταν.  Βλέπουμε να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις ευυπόληπτα μέλη της Κερκυραϊκής κοινωνίας και μάλιστα να συλλαμβάνονται σαν ταραξίες. Οι εργάτες είναι φυσιολογικό να συμπράττουν με την παράταξη αυτή με σκοπό να βρίσκουν δουλειά, να αυξήσουν τα έσοδα τους και να καλυτερεύσουν τη ζωή τους. Αξιοσημείωτο εργαζόμενοι και εργοδότες να διαδηλώνουν μαζί..

Οι αντιρολινικοί ήταν μια συντηρητική μερίδα που προέρχονταν από ένα πολύ παλιότερο σύστημα, των ευγενών γαιοκτημόνων. Ήταν τα απομεινάρια και τα τελευταία υπολείμματα μιας τάξης αρχόντων, η οποία μέσω των αιώνων  οδηγήθηκε στον οικονομικό ξεπεσμό. Ναι μεν είχαν μεγαλύτερη μόρφωση, λόγω των δυνατοτήτων των προγόνων τους να τους χρηματοδοτήσουν, αλλά η ανεπτυγμένη ιδεολογική σκέψη τους ήταν πλέον μακριά από τον ρεαλισμό. Μόνο τους επιχείρημα η «ηθική». Ποια  ήταν η ηθική επί φεουδαρχίας; To σύνθημα αυτό ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Τι έκαναν στην περίπτωση της ρολίνας; Μια απέλπιδα άμυνα στις νέες συνθήκες.

  Κατά την Ενετοκρατία η εχθρότητα των αστών και των λαϊκών στρωμάτων στρέφεται κατά των ευγενών και κατά των Ενετών προστατών τους. Το 1628 το «ρεμπελιό των ποπολάρων» συγκλονίζει την Ζάκυνθο για τέσσερα χρόνια. Το 1640 και το 1652 ξεσπάνε οι «στάσεις της Κέρκυρας».

Στη περίπτωση μας γίνεται ακριβώς το ίδιο. Με τη μόνη διαφορά ότι εδώ επιβάλλεται η τάξη των αστών και των εργατών. 

---------------------------------------------------------

1)Παράρτημα 2

2) ο.π.

3) ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΑ ΝΕΑ Έτος 40ο αριθ.1584-1585Κώστας Δαφνής Ιούλιος- Αύγουστος 1984 )

4) ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΤΑ ΣΑΝΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΥΜΑΤΙΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, 1890-1940 σελ. 171

5) ΔΕΛΤΙΟΝ Αναγνωστικής εταιρίας Κερκύρας Έτος 7ο αριθ.7 1970

6) Τα τρία αυτά ονόματα ως επενδυτές εμφανίζονται σε τρεις δημοσιεύσεις :στα ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΑ ΝΕΑ Έτος 40ο αριθ.1584-1585Κώστας Δαφνής Ιούλιος- Αύγουστος 1984  όνομα Νταρκουέν, στην εφημερίδα Εμπρός το όνομα Μαρκέζι, και στα άρθρα της εφημερίδας Ακρόπολις το όνομα Μαρκέ. Άποψη μου είναι ότι ο επενδυτής ήταν ο Νταρκουέν και συνεργάτης του ο Μαρκέ που διαπραγματεύονταν με τις Ελληνικές αρχές. )

7) Παράρτημα 1

8) Στο βιβλίο του: 'O Μαβίλης ένας κριτικός του κι' ή Ακαδημία Αθηνών, 1957, σ.23

9) Παράρτημα 1

10) ΔΕΛΤΙΟΝ Αναγνωστικής εταιρίας Κερκύρας Έτος 7ο αριθ.7 1970 σελ 62

11) Παράρτημα 1

12) ΔΕΛΤΙΟΝ Αναγνωστικής εταιρίας Κερκύρας Έτος 7ο αριθ.7 1970 σελ 62

13) ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΜΟΣ ΧΧΧVIII Γεωργίου Καλοσγούρου ΚΡΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ 1986 σελ. 230.

14) Παράρτημα 1

15) ΔΕΛΤΙΟΝ Αναγνωστικής εταιρίας Κερκύρας Έτος 7ο αριθ.7 1970

16) Παράρτημα 1

17) ο.π.

18) ο.π.

19) ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΑ ΝΕΑ Έτος 40ο αριθ.1584-1585Κώστας Δαφνής Ιούλιος- Αύγουστος 1984

20) ο.π.

21) ο.π

22) ο.π.

23) ο.π.

24) Παράρτημα 2

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2

 

 

 

 

 

1843-1844 Μηνιγγίτιδα και μέτρα προστασίας

 Τα έτη 1843-1844 η υγειονομική κατάσταση στην Κέρκυρα δεν ήταν καθόλου καλή. Επιδημίες είχαν προσβάλει το νησί και οι θάνατοι αυξάνονταν. Η διοίκηση αποφάσισε να   λάβει μέτρα υγιεινής προστασίας δημοσιεύοντας στην ΓΚΑΖΕΤΑ ΙΟΝΙΚΑ : GAZZETTA JONIA (Εφημερίς των Ιονίων) – Κέρκυρα τον Φεβρουάριο του 1844 σχετικό νόμο.

Ο νόμος προέβλεπε τέσσερα τμήματα

Εμείς θα ασχοληθούμε κύρια με την «Εσωτερική δημόσια Υγιεινή».

Οι μεταδοτικές ασθένειες που μάστιζαν τότε το νησί ήταν:

Εγκεφαλονωτιαία μηνιγγίτιδα:

 Στην Κέρκυρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά  ως επιδημία το 1843. Θεωρήθηκε ότι το ‘μίασμα’ ήλθε από την Κρήτη, όπου μεταφέρθηκε εκεί από τα Αιγυπτιακά στρατεύματα. Ωστόσο, η νόσος ήταν διαδεδομένη σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, εξ αιτίας της μαζικής έλευσης  οικογενειών από την Κρήτη. Η επιδημία αυτή στην Κέρκυρα δεν είναι γνωστό από που προήλθε. Παρουσιάστηκε κατά το μήνα Μάρτιο στα νότια του νησιού, στην περιοχή της Λευκίμμης. Σύμφωνα με το γιατρό Λαβράνο(1) τους μήνες  Απρίλη και Μάιο παρουσιάστηκαν κρούσματα  στην  πόλη της Κέρκυρας αλλά και τα προάστια της. Μετά από ένα διάστημα ύφεσης ,επανήλθε  τον Νοέμβριο του 1843 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1844, με μεγάλη ένταση και αρκετούς θανάτους στην πόλη.  Στην συνοικία των Ισραηλιτών, καταγράφονται τα περισσότερα κρούσματα λόγω των πολύ κακών υγειονομικών συνθηκών.

Περί της Μικροβιολογίας το πρώτον νυν διδάσκεται εν τω εγκεφαλονωτιαίας µηνιγγίτιδος εν Ελλάδι»

ΓΚΑΖΕΤΑ ΙΟΝΙΚΑ : GAZZETTA JONIA (Εφημερίς των Ιονίων) - Κέρκυρα

 

 

Άρθρο 35

Παράληψη δήλωσης κρούσματος από οικογενειάρχη. Χρηματική ποινή.

 

 

 

Άρθρο 36

Κανείς εφημέριος δεν επιτρέπεται να ενταφιάσει  εάν δεν περάσουν 34 ή 36 ώρες από τον θάνατο.

Η παράβαση του άρθρου τιμωρείται από 1 μέχρι 4 στερλίνες.

 

 

 

 

 

Άρθρο 37

Η εκταφή  δεν επιτρέπεται πριν  τα  πέντε έτη.

                                       

Η παράβαση του άρθρου τιμωρείται από 1 μέχρι 5 στερλίνες.

 

 

Άρθρο 38

Ουδείς δύναται να πουλά φθαρμένα είδη και τρόφιμα.

Πρόστιμο στον πωλητή 3 έως 50 σελίνια

Να θάβονται τα νεκρά ζώα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άρθρο 39

Απαγορεύεται η επεξεργασία   ζωικού λίπους στην πόλη, η κατασκευή

σαπουνιού , η βυρσοδεψία, η αποξήρανση δερμάτων κ.λ.π

Πρόστιμο : 10 σελίνια έως 10 λίρες.

Άρθρο 40

Απαγορεύεται η σφαγή ζώων στην πόλη

 

 

Άρθρο 41

Οι αδέσποτοι σκύλοι θα φονεύονται εκτός αν φέρουν περιλαίμιο με το όνομα του ιδιοκτήτη.

 

Υποχρέωση των καταστηματαρχών να έχουν έξω από τη πόρτα δοχείο με νερό για τους σκύλους.

Πρόστιμο 1έως 10 σεληνίων.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για τις ποινές.

 

 

Πιστοποιητικό θανάτου της εποχής.

Ήταν καλό για το νησί ότι πολλοί Κερκυραίοι σπούδαζαν ιατρική στα πανεπιστήμια της Ιταλίας και κύρια στο Πανεπιστήμιο της Παβίας. Αυτό βοήθησε  τους ντόπιους στους  δύσκολους καιρούς της Αγγλικής προστασίας.

Το πιο πάνω νομοσχέδιο , αν και αργά, έβαζε μια τάξη στην άναρχη ιατρική περίθαλψη.

Τα εγκαίνια των Ανακτόρων των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου

                                                    Τα εγκαίνια των Ανακτόρων των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου[i]

Πριν πολλά χρόνια εκδόθηκε στην Αγγλία το βιβλίο «Οι επιστολές του Στρατιώτου Wheeler». Την άνοιξη του 1823 το τάγμα του από την Μάλτα στάλθηκε να υπηρετήσει στα Επτάνησα. Στο δεύτερο γράμμα του από την Κέρκυρα, με ημερομηνία 2 Μαΐου 1823, διηγείται τα ακόλουθα: 

Στις 23 Απριλίου, ημέρα του Αγ. Γεωργίου, γιορτάστηκαν τα γενέθλια της Αυτού Μεγαλειότητας και εγκαινιάστηκαν τα Ανάκτορα των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Η ημέρα άρχισε με Βασιλικό χαιρετισμό και την ύψωση της σημαίας των Ανεξαρτήτων Ιονίων. Πρόκειται για μια όμορφη σημαία, στο κέντρο έχει την Βασιλική σημαία της Αγγλίας περιστοιχισμένη από τα χρώματα των Ιονίων Νήσων, ήταν μια μέρα μεγάλης γιορτής. Η Σπιανάδα ήταν το κέντρο της μεγάλης σύναξης όπου επρόκειτο να διεξαχθούν όλων των ειδών οι αγώνες.

Μπροστά στο Παλάτι είχε στηθεί ένας ψηλός ιστός, καλά λαδωμένος και γρασαρισμένος, που ορθωνόταν 14 πόδια πάνω από το έδαφος. Κοντά στην κορφή υπήρχε μια κεραία σαν τις αντένες των καραβιών, από την οποίαν κρέμονταν μια δερμάτινη τσότρα γεμάτη κρασί, ένα αρνί, ένα κατσίκι και πολλά άλλα γαργαλιστικά πράγματα, στην κορφή του ιστού υπήρχε ένα ντουμπλόνι[i].Όλα αυτά τα βραβεία προορίζονταν γι’ αυτόν που θα κατάφερνε να φτάσει στην κορυφή. Δια την πρόληψη ατυχημάτων μεγάλη ποσότητα άχυρων ήταν στρωμένη γύρω από τη βάση του ιστού. Εκατοντάδες μάταια δοκίμασαν την τύχη τους. Μερικοί ανέβαιναν στις πλάτες άλλων και αγκάλιαζαν τον ιστό, μόλις όμως αφήνονταν μόνοι τους γλιστρούσαν κάτω ανάμεσα στα χάχανα και τις φωνές χιλιάδων θεατών. Όταν είχαμε πια μπαϊλντίσει στα γέλια πρόβαλε ένας νεαρός Μαλτέζος, ωραίος και αθλητικός τύπος , ενθαρρυμένος από τις φωνές των συμπατριωτών του. Είχε μαζί του πολλά μεταξωτά μαντήλια και έδεσε το ένα γύρω από τον ιστό. Έφτιαξε μια θηλιά , σαν αναβατήρα, για να πατάει το πόδι του, μετά έδεσε άλλο ένα στο σώμα του και στον ιστό, με την βοήθεια και άλλων μαντηλιών κατάφερε να ξεπεράσει το σημείο του γρασαρίσματος. Τότε έβγαλε το σακάκι και το πανταλόνι του και μένοντας μόνο με το πουκάμισο και το σώβρακο του αναρριχήθηκε μέχρι την αντένα εν μέσω των πιο εκκωφαντικών επευφημιών και φωνασκιών που άκουσα ποτέ μου. Αφού ανάσανε για λίγο συμπλήρωσε την αναρρίχηση του μέχρι την κορφή.

Η ημέρα κύλησε όμορφα με διάφορα αγωνίσματα όπως πάλη, πυγμαχία, αγώνες δρόμων, αλμάτων και πολλά άλλα. Ο συγκεντρωμένος κόσμος ήταν από τα περιεργότερα θεάματα που έχω απαντήσει. Έλληνες με τις φορεσιές των διαφόρων νησιών τους ,Αλβανοί στρατιώτες και ναύτες κ.τ.λ. όλοι ανακατωμένοι αναμεταξύ τους κι ο καθένας να συμμετέχει και να προσπαθεί να είναι νικητής στα διάφορα αγωνίσματα. Πολλά καταπληκτικά κατορθώματα κάνανε οι Έλληνες που είναι μια όμορφη και δυναμική φυλή. Διαπρέπουν στο παλαιό ιππευτικό αγώνισμα όπου καβάλα στο άλογο, κρατώντας μακρύ κοντάρι και τρέχοντας με πλήρη καλπασμό αρπάζουν ένα κρίκο που κρέμεται από ένα τεντωμένο σχοινί σε ύψος μόλις πάνω από το κεφάλι τους. Απέναντι τους οι συμπατριώτες μας δεν είχανε καμίαν ελπίδα επιτυχίας.

Αυτό το διασκεδαστικό άθλημα δεν διεξάγεται ποτέ χωρίς μεγάλη τελετουργία. Με επίσημη προκήρυξη του Στρατηγού ανακοινώνεται η διεξαγωγή του και καλούνται οι ιππότες να εγγραφούν στους καταλόγους των αγωνιζομένων. Διορίζεται Γενικός Αρχηγός του αγώνα και απονέμονται βαρύτιμα έπαθλα. Ο λοχαγός Γου’ι’νγκέ’ι’τ του 32ου, που ο πατέρας του ζει στο Πόρτλαντ Σκουέρ [i] ήταν ο Αρχηγός. Κατασκευάζεται μια φανταχτερή κεντρική εξέδρα για τον Λόρδο Μεγάλο Αρμοστή και το επιτελείο του και άλλες, από τα δύο πλάγια της, πλούσια στολισμένες.

Από την κεντρική εξέδρα εκτείνεται ένα τεντωμένο σχοινί διαμήκους της διαδρομής του αγώνα. Οι ιππότες συγκεντρώνονται στην αφετηρία, άλλοι ντυμένοι με παλαιές στολές, μερικοί με στολές ναυτών και άλλοι με στολές ιπποτών διαφόρων εποχών. Όταν όλα είναι έτοιμα ηχεί μια σάλπιγγα και ξεκινάει ένας ιππότης με ταχύ καλπασμό και το κοντάρι του όρθιο, καθώς πλησιάζει στο κρίκο κατεβάζει το κοντάρι του και ορθώνεται στους αναβατήρες. Αν καταφέρει να πιάσει και να πάρει τον κρίκο, τον συνοδεύει ο Αρχηγός στην μεγάλη εξέδρα όπου γράφεται σ’ ένα βιβλίο το όνομα και το έπαθλό του.

Θα έπρεπε να σου είχα εξηγήσει πως ο κρίκος είναι φτιαγμένος από χοντρό σύρμα πάχους τριών ιντσών. Κάθε κρίκος αποτελείται από τρεις τέτοιους ομόκεντρους κύκλους. Ο κάθε ιππότης δοκιμάζει την ικανότητα του τρεις φορές. Όσοι πετυχαίνουν το 1 τις περισσότερες φορές δικαιούνται των καλλιτέρων επάθλων, το καλλίτερο έπαθλο ήταν ένα πανέμορφο ξίφος εξαίρετα διακοσμημένο που το κέρδισε ένας Έλληνας που είχε πετύχει και τις τρεις φορές το 1. Τα υπόλοιπα έπαθλα περιελάμβαναν στόχαστρα, ακόντια, ξίφη, χρυσά σπιρούνια, κ.λ.π.  Πρέπει να ομολογήσω πως οι Έλληνες κέρδισαν τα περισσότερα έπαθλα. Αυτά απονέμονται στο τέλος του αγώνα και οι ιππότες συνοδεύουν τον στρατηγό και την σύζυγό του στην οικία τους ακλουθώντας την άμαξα που σύρεται από έξη άλογα και που επίσης ακολουθούν οι Έλληνες τιτλούχοι και ευγενείς καθώς και αξιωματικοί του στρατού.

George Whitmore (British Army officer) (1775–1862), Major General,   ο άνθρωπος που έχτισε το Παλάτι.

Μετά γίνονταν όλων των άλλων ειδών τ’ αγωνίσματα ώσπου να νυχτώσει. Το κρασί και όλων των ειδών τ’ αναψυκτικά έρρεαν άφθονα. Η μέρα κύλησε χωρίς το παραμικρό ατύχημα η επεισόδιο.

Το βράδυ ακολούθησε φωταψία. Το Ανάκτορο λουζόταν στα φώτα και δόθηκε εκεί μεγάλη χοροεσπερίδα από τον ασκούντα προσωρινώς τα καθήκοντα του Λόρδου Μεγάλου Αρμοστή.[i] Εγώ ήμουν στην τιμητική φρουρά και άρα στο κέντρο διασκέδασης όλη τη νύκτα. Ο Μάνλε’ι’, του 32ου , ήταν ένας από τους σερβιτόρους και έτσι απόλαυσα μερικές από τις λιχουδιές της δεξίωσης. Ο χορός κράτησε μέχρι τις πέντε το πρωί οπότε συνοδεύσαμε τον Βαρώνο Θεοτόκη στο σπίτι του μαζί με τις στρατιωτικές μουσικές και τις σημαίες των διαφόρων Συνταγμάτων της Φρουράς ξεσηκώσαμε έτσι τους καλούς κατοίκους από τον πρωινό τους ύπνο και πορευτήκαμε μετά στους Στρατώνες…

 

[i] Πρόκειται για τον Σερ Φρειδερίκο Άνταμ

[i] Κεντρική πλατεία , αριστοκρατικής περιοχής του Λονδίνου

[i] Χρυσό ισπανικό νόμισμα μεγαλύτερης αξίας από το κολλονάτο. Γνωστό και ως δουβλόνιον

[i] Αναδημοσίευση από το περιοδικό Φιλοτελική Κέρκυρα άρθρο του Δημ.Ζαφειρίου

O Hλεκτροφωτισμός της Κέρκυρας

                                                                                    O Hλεκτροφωτισμός της Κέρκυρας

Του Κων, Σγούρου

Το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος της Κέρκυρας, γνωστό στους παλαιότερους ανεγέρθηκε και λειτούργησε στην Κόντρα-Φόσσα του Παλαιού Φρουρίου ήδη από το 1925, από τις τότε Λιμενικές Εγκαταστάσεις Κερκύρας (Λ.Ε.Κ.), τον προκάτοχο του μετέπειτα ονομασθέντος Λιμενικού Ταμείου Κερκύρας.

Σκοπός των Λ.Ε.Κ. ήταν ο ηλεκτροφωτισμός της ζώνης ευθύνης τους, δηλ. της παραλιακής ζώνης της πόλης : το παλαιό Λιμάνι, τα Μουράγια,την προκυμαία του Αγίου Νικολάου

(μπάνια τ’ Αλέκου), την Κόντρα-Φόσσα, τον παραλιακό δρόμο της Γαρίτσας (Λεωφόρος Αυτοκρατείρας Ελισάβετ), μέχρι την «πόντα» του Ανεμόμυλου και το τελωνοφυλάκειο (σημερινό κέντρο Ναυτίλος).

Η υπόλοιπη πόλη καθώς και οι άλλες ζώνες δικαιοδοσίας του Δήμου Κερκυραίων, εφωτίζοντο με λάμπες πετρελαίου, αφού το εργοστάσιο αεριόφωτος του Μαντουκιού (το γνωστό σαν «γας») είχε κλείσει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας, λόγω πτωχεύσεως της αγγλικής εταιρίας που το εκμεταλεύετο.

Με το φωταέριο, ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα εφωτίζετο σημαντικό τμήμα της πόλης, όπως οι ζώνες τουριστικής προβολής της (Σπιανάδες-Λιστόν-κηπάριο Καποδίστρια) καθώς και ορισμένοι κεντρικοί δρόμοι και η περιοχή του κέντρου της  παλιάς πόλης και τα παρακείμενα σπίτια (Πίνια-οδος Καποδιστρίου-Αγ.Αντώνης-Ευγ.Βουλγάρεως-παλαιό δημοτικό θέατρο του San Giacomo).

Έτσι η Κέρκυρα, από άποψη φωτισμού οπισθοδρόμησε στην πραγματικότητα, αφ’ ότου διεκόπη η παραγωγή λόγω πτωχεύσεως της επιχείρησης και οι κερκυραίοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν και πάλι στον « δια πετρελαίου φωτισμόν», ενώ μόνο ακατοίκητα τμήματα  της πόλης εφωτίζοντο «δι’ ηλεκτρισμού» από την Λ.Ε.Κ.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Κερκυραίων, άρχισε να προβληματίζεται για τον ηλεκτροφωτισμό της πόλης από αρκετά ενωρίς. Το 1887 άρχισε ο σχετικός διάλογος και στις 22 Μαρτίου 1891, ελήφθη η σχετική απόφαση. Δημαρχος Κερκυραίων ήταν τότε ο Μιχαήλ Θεοτόκης, αδελφός του παλαιότερου δημάρχου και μετέπειτα πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη.

Επί τέσσερα χρόνια, ο Δήμος συγκέντρωνε τις σχετικές με το έργο τεχνικές πληροφορίες, από την Ιταλία κυρίως αλλά και από την Γαλλία, για την «ηλεκτροφωταψίαν της πόλεως». Την εποχή εκείνη το κύριο ενδιαφέρον των δήμων, δεν ήταν το αν θα δοθεί ηλεκτρική ενέργεια προς οικιακή χρήση, αλλά για το πώς θα φωτιστούν οι δρόμοι των πόλεων, που οι συνθήκες λειτουργίας των ως συνόλου, άρχιζαν να γίνονται όλο και πιο σύνθετες, με προβλήματα, ιδιαίτερα, στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας.

Ο Δήμος Κερκυραίων στην προσπάθεια υλοποίησης  της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου της 22/3/1891, μετεκάλεσε και 3 ειδικούς μηχανικούς, οι οποίοι αποφάνθηκαν «υπέρ της γενικής ηλεκτροφωταψίας του Δήμου». Τούτο επειδή ήδη λειτουργούσε στην Κέρκυρα το εργοστάσιο του φωταερίου στο Μαντούκι και υπήρχε ο προβληματισμός  για την αμιγώς ηλεκτρική  ή τη μικτή φωταψία της πόλεως (φωταέριο + ηλεκτρισμός).

Μετά τη γνωστοποίηση του πορίσματος των ειδικών μηχανικών, ο Δήμος προκήρυξε διεθνή δια γωνισμό, στον οποίον πήραν μέρος δύο εταιρείες: η αμερικανική Thomson-Houston και η αγγλική η οποία ήδη εκμεταλεύετο το αεριόφως. Οι προτάσεις της αμερικάνικης ήταν υπέρ της γενικής ηλεκτροφωταψίας, ενώ της αγγλικής, ως ήταν φυσικό, υπέρ της μικτής, δι’ ηλεκτρόφωτος και δι’ αεριόφωτος.

Φαίνεται όμως, ότι η τότε δημοτική αρχή του δημάρχου Μιχαήλ Θεοτόκη (Μίκιος)[i], έκλινε προς την αμερικάνικη εταιρεία και δικαιολογημένα, αφού οι όροι ήσαν συμφερτικότεροι. Εξ άλλου, το προνόμιο της αγγλικής εταιρείας αεριόφωτος, έληγε μετά λίγους μήνες. Όμως ο Δήμος Κερκυραίων, λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο, που δεν ήταν άλλος από τον τότε Νομάρχη Κερκύρας Γ.Μπουκλάκο. Η απόφαση του Δήμου Κερκυραίων, εχρειάζετο και την έγκριση της διοικητικής αρχής, για να γίνει εκτελεστή. Όμως η τότε Δημοτική αρχή , ανήκε στο κόμμα του Τρικούπη, ενώ στην κυβέρνηση βρίσκονταν το δεληγιανικό κόμμα. Συνεπώς ο προσκείμενος στον Δεληγιάννη νομάρχης, δεν μπορούσε να εγκρίνει , τι ζητούσαν οι τρικουπικοί δημοτικοί σύμβουλοι. Έτσι η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της 23/3/1891, απορρίφθηκε με το αιτιολογικό της δυσανάλογης οικονομικής επιβάρυνσης του Δήμου. Έτσι η Κέρκυρα θα παραμείνει φωτιζόμενη, μερικώς, με φωταέριο, μέχρι τις μέρες λίγο μετά τη λήξη του Α! Παγκ.Πολέμου, οπότε η εταιρεία αεριόφωτος θα πτωχεύσει και το εργοστάσιο θα κλείσει.

Τα υπόλοιπα αναφέρθηκαν στην αρχή του άρθρου μας. Η Κέρκυρα, τελικά, θα ηλεκτροφωτισθεί πλήρως, μετά το 1931, όταν θα συναιτερισθεί η υπηρεσία ηλεκτρικού της Λ.Ε.Κ. με το Δήμο Κερκυραίων.

 

[i] Δήμαρχος Κερκυραίων από 1/10/1887-30/9/1895

Πίνακας ελέγχου και διανομής

Ηλεκρομηχανές

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, οι εγκαταστάσεις ηλεκτοπαραγωγής και μεταφοράς της Κέρκυρας, θα εξαγοραστούν από τη ΔΕΗ. Το εργοστάσιο παραγωγής, θα εξακολουθήσει να εργάζεται, μέχρι το 1969, όταν η μεταφορά πλέον ρεύματος της ΔΕΗ, θα γίνεται με το υποθαλάσσιο καλώδιο και η Κέρκυρα θα συνδεθεί με το Εθνικό Δίκτυο.

 

Ιστορικά σπαράγματα Κερκυραϊκής ζωής

Ιστορικά σπαράγματα Κερκυραϊκής ζωής

1)Alamanos Spiros-ArchitettoCorfu museum

2)Τα τρία τηλεγραφήματα με την κήρυξη του πολέμου 1940

3)Αποποίηση τέκνου

4) Η   τύχη των χειρογράφων του Ανδρέα Μουστοξύδη

5) Ο Εξοχότατος Πρύτανις των Κορυφών

6) Το τελεσθέν θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος

Εν Ναυπάκτω

7)Πιστοποίηση της Διεύθυνσης του εν Ενετία Χαρτοφυλακίου για το χωριό «Κορακιάνα»

1)Alamanos Spiros-ArchitettoCorfu museum

14 Αυγούστου · 

 

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΑΥΤΟ ΕΧΕ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ.
ΣΤΗΝ ΧΑΡΑΞΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ Η ΣΧΕΔΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΗΣ ΥΓΡΗΣ ΤΑΦΡΟΥ, ΑΠΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΛΙΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ, ΕΩΣ ΣΚΑΛΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ - ΚΟΡΦΟΥ ΠΑΛΛΑΣ, που δυστυχως δεν προλαβαν να υλοποιησουν. Με την επεμβαση αυτην καθιστατο ολοκληρη η παλια πολη ΝΗΣΙ 

(η φωτογραφια απο Η ΚΕΡΚΥΡΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΟ UNESCO)

 

 

2)Τα τρία τηλεγραφήματα με την κήρυξη του πολέμου 1940

Τηλεγράφημα 1

Γ.Ε.Π.Α. Αμύνης (4-11-40)

Αθήνα

 

Επί 2227 υμετέρα αναφέρω ότι απεστάλει Σταθμόν    

                                                                                                    Χωρ/κη Κερκύρας

Απάσας Αρχάς

Τη συνεργασία σας Προέδρους Κοινοτήτων  καταγράφωσι  καταφυγούντα άμεσον πληθυσμόν  περιφερεία σας και οικογένεια εις ας να εμφαίνονται και το επάγγελμα εκάστου τηρηθησομένας υπό Κοινοτικών Γραμματέων  στοπ. Τυχόν καταφυγόντες ,Ιταλοί, Αλβανοί και Γερμανοί υπήκοοι υποχρεωθώσι όπως εγκατασταθώσι  έδρας Σταθμών μέχρις οριστικής τακτοποιήσεως των υπό Στρατιωτικής διοίκησης στοπ.Λοιπούς ξένους υπηκόους θέσατε υπό αθόρυβον παρακολούθησην  δι ‘εμπίστων πολιτών προτείνοντες τάξη αναλόγων μέτρων περιστάσεως συντρέχοντος δια πάντα ύποπτον στοπ. Καταβάλλατε πάσαν προσπάθειαν  όπως τεθώσιν πάντες υπό στέγην και εξασφαλήσατε τουλάχιστον τον άρτον εις όλους επιβάλλοντες την μετά φειδούς διανομήν  υπό των αρτοποιών μέχρις οριστικής οργανώσεως του όλου ζητήματος.-

Τηλεγράφημα 2

Τηλεγράφημα (2/11/1940)

Χωροφυλακήν Καστελλάνων, Μαγουλάδων, Αρκαδάδων

Διατάξατε παρουσθιασθώσιν πάραυτα Αστυνομίαν Γαρίτσης επτά (7)  εκ των παρουσιασθέντων Εφέδρων Χωροφυλάκων

                                                                                                       Διοικητής

                                                                                                     Μακρινιώτης

Τηλεγράφημα3

Τηλεγράφημα (2/11/1940)

Χωροφυλακή Ποταμού

Σήμερον περιεφέρετο Αλεπούν ύποπτον άτομον ετών 45 φέρων στρατιωτικήν περιβολήν χωρίς ζώνη μύστακα ξανθόν υψηλός με σημείον εις την κεφαλήν προβήτε άμεσον σύλληψην και ενέργειαν δεόντων δια παραπομπήν του Στρατιωτικήν Διοίκησην .

 

3)Αποποίηση τέκνου

Έγγραφον Δηλώσεως

Εν Κερκύρα την σήμερον 24 Εικοστήν Τετάρτην του μηνός Ιουνίου του 1885 χιλιοστού οκτακοσιοστού ογδοήκοντα πέμπτου έτους εν ώρα εβδόμη 7η μετά μεσημβρίαν  ημέρα της εβδομάδος Δευτέρα. Ενώπιον εμού του Συμβολαιογράφου Κερκύρας Ιακώβου Αμποάφ……………Ενεφανίσθει ο γνωστός ημίν…….Ιωάννης,Βενέδικτος Λάντος π. Μιχαήλ κτηματίας κάτοικος της πόλεως ταύτης προς σύνταξιν του παρόντος ……. ‘Ότι κατά τας αρχάς Μα‘ι ‘ου ενεστώτος έτους τυχαίως επληροφορήθη ότι η πρώην Σύζυγός του Ιουλία Βρά’ ι’λα Αρμένη του Πέτρου, κάτοικος Κερκύρας και ης υπήρχε τότε εκκρεμής έτι αγωγή, περί διαζυγίου, έτεκε τέκνον όπερ αγνωεί εάν είναι άρρεν  ή θήλυ, πότε ακριβώς εγεννήθη και εάν εδόθη εις αυτό όνομα ή όχι.- Ότι το τέκνον τούτο μοι απεκρύφθει, ο τοκετός, μου απεκρύφθει  τε προσέτι και η κυοφορία αυτού.

Και επειδή το τέκνον τούτο ως συλληφθέν και γεννηθέν ενεστώτος έτι του γάμου, και του εκκρεμούς εισέτι της κατά μητρός αυτού αγωγής του περί διαζυγίου τεκμαίρεται νόμιμον. Επειδή όμως το τέκνον τούτο δεν είναι γνήσιον, διότι και συνελήφθει και εκυοφορήθει και ετέχθει καθ’ όν χρόνον ήτο αδύνατος πάσα συγκοινωνία αυτού μετά της μητρός του ήτις προ δύο και επέκεινα ετών απεμακρύνθει παρ’αυτού του δηλώσαντος Κυρ.Λάνδου εκ της συζυγικής οικίας.-

Επειδή επομένως δικαιούται να αποκηρύξει το τέκνον τούτον ως αλλότριον.- Δια ταύτα- Ο ίδιος Κυρ.Λάνδος διακηρύττει ‘ότι δεν αναγνωρίζει το ανωτέρω τέκνον, όπερ δεν δύναται να φέρει το όνομά του, και επιφυλάσσεται πάσας περί τούτου αγωγής.Προς απόδειξιν συνετάχθει η παρούσα πράξις……..

 

4) Η   τύχη των χειρογράφων του Ανδρέα Μουστοξύδη

Ο Ανδρέας Μουστοξύδης (Κέρκυρα, 6 Ιανουαρίου 1785 – 17 Ιουλίου 1860) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός των Επτανήσων του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία                                                                                             

 

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 6 Ιανουαρίου 1785. Σε ηλικία δεκαπέντε χρονών πήγε στην Ιταλία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας, όπου και αναγορεύτηκε νομοδιδάκτωρ το 1805. Το 1805 ονομάστηκε μέλος της «Αρχαιολογικής Εταιρείας» της Φλωρεντίας και της «Φλωρεντιανής Ακαδημίας».

Επέστρεψε στην Κέρκυρα και άρχισε να παραδίδει μαθήματα στο Λύκειο χωρίς μισθό. Συγχρόνως δημοσίευε ιστορικές ειδήσεις περί της πατρίδας του. Για την δραστηριότητά του αυτή τιμήθηκε από την Γερουσία της Επτανήσου με το αξίωμα του ιστοριογράφου των νησιών, και με τον έπαινο για τον ζήλο και την φιλοσοφική αξία των έργων του.

Λίγο πριν από την γαλλική κατοχή των νησιών αποδήμησε ξανά προς την Ιταλία. Επισκέφτηκε το Παρίσι και επέστρεψε πάλι στο Μιλάνο. Περιηγήθηκε τη Γερμανία, τη Σαξονία και την Ελβετία, μελετώντας και αποθησαυρίζοντας πολλές και πολύτιμες ιστορικές ειδήσεις, χειρόγραφα και πηγές για την πατρίδα του.

Όταν εξερράγη η Ελληνική Επανάσταση, ο Μουστοξύδης την εξύμνησε σε ιταλικούς στίχους και ανέλαβε το επίπονο έργο να πληροφορεί την Ευρώπη περί των ανδραγαθημάτων των Ελλήνων αγωνιστών.

Επί Καποδίστρια δέχτηκε την πρόσκληση της Κυβέρνησης να διοργανώσει το δημόσιο εκπαιδευτήριο στην Αίγινα. Η δολοφονία του Καποδίστρια τον ανάγκασε όμως να διακόψει το έργο του και να αναχωρήσει για την Κέρκυρα.

Στην Κέρκυρα έγινε αντιπρόσωπος και αμέσως Γερουσιαστής του τετάρτου Κοινοβουλίου, και αργότερα αρχηγός της Αντιπολίτευσης.

Το 1849, στις πρώτες ελεύθερες εκλογές ο λαός ψήφισε τον Μουστοξύδη αντιπρόσωπο και η βουλή ομόφωνα πρόεδρο, θέση την οποία όμως ο Μουστοξύδης μετριόφρονα αρνήθηκε.

Απεβίωσε στις 17 Ιουλίου 1860 στην Κέρκυρα.

Έργα του

Ο Μουστοξύδης ήταν από τους πρώτους Έλληνες ιστοριογράφους που εργάστηκαν με μεθοδικότητα και ακρίβεια πάνω στην ελληνική ιστορία. Κατά τα έτη 1843-1853 εξέδιδε το περιοδικό "Ελληνομνήμων ή Σύμμικτα ελληνικά". Έγραψε επίσης έργα φιλοσοφικού, φιλολογικού αλλά και γλωσσολογικού ενδιαφέροντος, όπως: "Ισοκράτους λόγος περί αντιδόσεως", "Παρατηρήσεις τινές επί της νέας ελληνικής γλώσσης", "΄Εκθεσις περί της δημοσίας εκπαιδέυσεως", "Επιστολαί", καθώς και πολλές πραγματείες, μεταφράσεις ξένων ιστορικών και ποιητικών έργων, ποιήματα κ. ά.[i]

 

 el.wikipedia.org/wiki/Ανδρέας_Μουστοξύδης

 

 

Το Δικαστήριο

Η δίκη έγινε στις 20 Ιουνίου 1887

«……..υπόθεση της Αντωνίας Ουρανίας  Δετζώρτζη   χήρα Μιχαήλ Μουστοξύδη                                                                                                        ως μονίμου επιτρόπου των ανηλίκων  θυγατέρων τηςΜαρία και Ελένης   παρασταθείσης δια του πληρεξουσίου της Κου Σκάρπα δικηγόρου.

Η αιτούσα απεύθυνε  προς το Δικαστήριον τούτο την από 8 Δεκεμβρίου πέ αναφέροντας εν ή εκτέθησαν ότι ο αποβιώσας Ανδρέας Μουστοξύδης εκ πατρός πάππους των ανηλίκων θυγατέρων της δια της από 1/13 Μαρτίου 1844 εκ της μυστικής διαθήκης δημοσιευθήσης την 30 Ιουλίου 1860 εντέλετο εις τον γυναικάδελφον του Αιμίλιον Τυπάλδο και Ιωάννην Οικονομίδην την εξέτασιν των χειρογράφων του προς τον σκοπόν της τε τακτοποιήσεως και συμπληρώσεως αυτών. Εις εκτέλεσιν της τελευταίας ταύτης βουλήσεως του μακαριοτάτου Ανδρέου Μουστοξύδου ο Αιμίλιος Τυπάλδος παρέλαβε τα καταληφθέντα  παρά του τεθνεώτος χειρόγραφα άτινα συμπληρώσας έμειναν παρ’ αυτώ μέχρι του θανάτου του. Μετά ταύτα η θυγάτηρ του επέστρεψεν αυτά εις την αιτούσαν ήτις επεφόρτησεν τους Ιω,Ρωμανόν, Ν Βάλλαρην και Μ. Θεοτόκην να συντάξουν ακριβή κατάλογον αυτών όπερ και εγένετο και δια τους εν αυτή λόγους εζητήσατο να της χορηγηθεί η άδεια να προβή εις την εκποίησιν των εν τω (;) αναφερομένων χειρογράφων και άνευ πλειστηριασμού αντί δραχμών 14.000.- πληρωτέων εις δέκα ετησίους ατόκους δόσεις ή και εις ποσόν ανώτερον τούτου…..»

 

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν ότι δύναται η αιτούσα να εκποιήσει τα χειρόγραφα αλλά μη γνωστής της αξίας των να τα εκποιήσει σε πλειστηριασμό. Τα χειρόγραφα βγήκαν σε πλειστηριασμό την 1η Μαρτίου 1887.

 

«….ως υπάλληλον επί του πλειστηριασμού διορίζομεν τον συμβολαιογράφον Νικόλαον Τριβόλην παρα τω Συμβολαιογραφείω του οποίου παρακατετεθει ο Κατάλογος των εκποιηθησομένων  χειρογράφων προς γνώσιν των αγοραστών….

 

 

 

 

5) Ο Εξοχότατος Πρύτανις των Κορυφών

Η πιο κάτω εγκύκλιος του Πρύτανη των Κορφών με ημερομηνία 17/5/1801 είναι σύμφωνη με το πνεύμα του Ναυάρχου Ουσακώφ ο οποίος επιθυμούσε στην Επτάνησο Πολιτεία να  κυριαρχεί η ειρήνη, η ομόνοια και η γαλήνη.

O Εξοχότατος Πρύτανις των Κορφών

Κάνει ν’ ακουστούν και να ηξεύρουν, και είναι δια ψηφίσματος του υπερτάτου μεγάλου Συμβουλίου

Πλέον γλυκιτάτη και χαριεστέρα  επιστασία δεν εστάθει έως τόρα δοσμένη τινός, από εκείνην όπου μου απέδοκεν η υπερτάτη εξουσία του Μεγάλου Συμβουλίου με ιδιόντου διόρισμα  γενομένον εις τας 17 του τρέχοντος.

Παρακηνιμένον  από μιαν ισχυροτάτην αίσθησιν Πατρικής φυλοστόργου αγάπης, διορίζει δια τούτην τη δευτέραν και εσχάτην φοράν να ξανασύρη εις διόρθωσιν τους πταίστας με τα μέσα της αφέσεος, ήτι Γράτζιας, παρεξ με εκείνα της παιδεύσεος και τιμορίας.

Διά τούτο γίνεται γνωστόν

Ότι δια εξουσίας του αυτού μεγάλου Συμβουλίου οι πρετζεσάδοι,Καντανάδες,προκλαμάδοι και παντίδοι από την χώραν, από τα Μπόργα, και χωριά του Νισιού θέλη ακούοντε φτιασμένοι, συμπαθισμένοι και ξανακρασμένοι εις την δημόσιαν άφεσιν με την απόλισην των προτζέσων με το χαλασμόν των γενομένων αποφάσεων και σβήσιμον από την Ρ’άσση, δια το αποτέλεσμα να είναι ελεύθεροι αποκάθε τιμοριτικήν παίδευσην  φυλάττωντας όμως Με μέσον τζηβήλ κάθε αναζίτησην  δια ζημίαις ότινος ήθελε προστρέξη, πως έλαβε, ‘όχι με το θεμέλιον των Παγειρμένων Α’ποφάσεων Κριμιναλ, αλλα μάλιστα  εις αποδίξαις  όπου ήθελε προσφερθούν, απάνω εις ταις οποίαις θέλει είναι ελεύθερα τα δικαιώματα των μερών.

Τα αγαθά κονφιστάδα μετά την τελείωσην της Βενετικής Ρεπούμπλικας θέλει επιστραφούν πάλην τοις ιδίοις αυτών κυρίοις, όταν όμως δεν ήθελαν ευρίσκονται εις άλλον τρόπον διορισμένα.

Οι πονεμένοι όπου δεν έδωσαν ταις ρεμόσαις, άς στοχασθούν ότι η κεχαριτομένη Αμνηστία,και συγχώρευσις  αποβλέπει την γενικήν, και πάνδιμον ησυχίαν, η οποία περιλαμβάνει κι’ αυτούς.

Και ότι ετούτη η γενική γνώμη, και δημόσιον καλόν πρέπει προτημηθεί περισότερον, παρεξ μερική, και πριβάτα εκδίκησις.

Θαρέβη η Κυβέρνησις ως ελπίζει , ότι εις τας Πατρικάς της φωνάς θέλη αναταποκρίνοντε με ευχαρίστησιν Τα απομακρισμένα  τέκνα της, όπου τόρα προσκαλεί πάλην εις τους εαυτής Κόλπους όπου κράξει να προσφέροντας και αυτά εις το μεγελόψυχον επιχείρημα δια να κατορθωθή η δημόσιος Ευτυχία, και η δόξα του Γένους, κάνοντας να βασιλεύη γενικώς ευταξία, η ησυχία και η ασφάλεια.

Ο λαός των Μπόργων κι των χορίων ας ιδιοποιηθούν τους καλούς σκοπούς της Διοικήσεως, ήτε Γοβέρνου, και ας προσφερθούν ομού με αυτήν δια ν λάβουν στερέοσην .

Θέλει μεν να αφανισθεί κάθε ίχνος πλημελίματος όπου να έγινε, αλλ’ όχι όμως να θριαμβέβη το πλημέλιμα εις το εξής.

Θυσιάζετε η αποφασισμένη τιμορία όπου ανέμενον, έχοντες βεβαίαν ελπίδα ότι δεν θέλει ξαναγενηθεί  πάλη η κακία.

Η σημερινή άφεσις ας υποχρεόση τα χωριά να δουλεύσουν εμπεστιμένα την Δικαιοσύνην εις Το εξής.

Ας προλάβουν το πλημέλιμα δια να μην γίνη.Ας φορμάρουν τον κακοπιόν, δια να μην αθετιθούν οι πεδευτικοί  Νόμοι εις Το εξής.

Ας αποδεχθούν τοιουτοτρόπως ευχάριστοι εις τας δημοσίους εβεργεσίας.Ας συμπράξουν ομοφόνως με την Κυβέρνησιν δια να ανθήση εις τα Μπόργα και εις τα χοριά η ασφάλεια, η ησυχία, η καλή ευταξία και η χριστιανική πίστης.

Ας χαθή κάθε διμόσιος Άνθρωπος όπου απεχει από το χρέος του επαγγέλματος του. Όλλοι ας ζίσουν με μετριότιτα. Ας δουλέβουν με εμπιστοσίνη και ετούτη η ευτυχισμένη σσυγκοινωνία ας στερεόση την πλέον καλλιτέρα κατάστασιν της Πατρίδος, και ας σήρη τα έπαινα των ανθρώπων, και τας ευλογίας του θεού.

Εδοθι στις 17 Μα’ι’ω 1801.

{ Στάμμος  Ροδόσταμος Πρύτανις Κερκύρας

https://www.pemptousia.gr/2012/10/theodoros-ousakof/

Ο ευνοϊκός άνεμος φύσηξε στις 18 Φεβρουαρίου, και στις επτά το πρωί άρχισε επίθεση. Κατ΄αρχάς, η επίθεση έγινε στο Νησί του Βίδου, που καλύπτει το κύριο φρούριο από τη θάλασσα. Στην περιγραφή του Εγκόρ Μεταξά διαβάζουμε: «οι αδιάκοποι τρομεροί πυροβολισμοί και η βροντή μεγάλων όπλων έκαναν να τρέμει όλη η περιοχή. Ολόκληρο το Νησί του Βίδου ανατινάχθηκε από το μύδρο, και όχι μόνο τα χαρακώματα καταστράφηκαν, αλλά δεν υπήρχε ούτε ένα δέντρο, που δεν ήταν κατεστραμμένο από τέτοιο φοβερό σιδερένιο χαλάζι». Στις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις ο Θεόδωρος Ουσακώφ πάντα ήταν το παράδειγμα για άλλους: έτσι έγινε και τότε. Έχοντας σηματοδοτήσει σ΄ όλα τα πλοία να συνεχίσουν τις ενέργειες τους παρά την κίνηση της ναυαρχίδας, ο ίδιος προσέγγισε πολύ κοντά την ακτή απέναντι από την ισχυρότερη πυροβολαρχία των Γάλλων και έπειτα από λίγο βύθισε αυτή, «ενώ είχε μέσα πολλά προετοιμασμένα πυρακτωμένα βλήματα», και τους πυροβολούσε. «Ενώ όλα τα τούρκικα πλοία και οι φρεγάτες τους ήταν πίσω μας και μακριά από το νησί, και αν πυροβολούσαν σ’αυτό. το έκαναν πάνω μας, έτσι δύο βλήματα χτύπησαν μια πλευρά του πλοίου μου» – έγραψε έπειτα ο Ναύαρχος. «Το νησί ήταν γεμάτο με τα βλήματα μας και λόγω του ισχυρού βομβαρδισμού όλες οι πυροβολαρχίες καταστράφηκαν». Την ίδια στιγμή στη ναυαρχίδα «Άγιος Παύλος» ακούστηκε το σήμα για το αποβατικό άγημα. Υπό την κάλυψη του πυροβολικού των πλοίων το αποβατικό άγημα εδραιώθηκε μεταξύ των πυροβολαρχιών του εχθρού και προχώρησε στη μέση του νησιού.

Οι Τούρκοι, οι οποίοι αποτελούσαν μέρος του αποβατικού αγήματος, ήταν οργισμένοι με την πεισματική αντίσταση των Γάλλων, και άρχισαν να κόβουν τα κεφάλια όλων των αιχμάλωτων, που έπεφταν στα χέρια τους. Διαδραματίστηκαν βίαιες σκηνές, μια από τις οποίες περίγραψε ένας μάρτυρας: «οι αξιωματικοί και οι ναύτες μας έτρεξαν μετά τους Τούρκους. Οι Μουσουλμάνοι για κάθε κεφάλι λάμβαναν μερικά νομίσματα. Όταν οι δικοί μας κατάλαβαν, ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των Τούρκων, άρχισαν να εξαγοράζουν τους αιχμάλωτους με τα δικά τους χρήματα. Έχοντας παρατηρήσει, ότι μερικοί Τούρκοι στέκονταν γύρω από έναν νεαρό Γάλλο, ένας από τους αξιωματικούς μας έσπευσε προς αυτόν την ίδια στιγμή που ο καημένος ήδη έλυνε την γραβάτα του, έχοντας μπροστά στα μάτια του τον σάκο γεμάτο κομμένα κεφάλια των συμπατριωτών του. Ο αξιωματικός μας έμαθε, ότι για να εξαγοράσει τον καημένο, πρέπει να έχει μερικά νομίσματα. Όμως δεν είχε αρκετά χρήματα μαζί του, για αυτό έδωσε στους Τούρκους το ρολόι του. Έτσι το κεφάλι του Γάλλου έμεινε πάνω στους ώμους του…». Οι Τούρκοι ούτε φοβούνταν τις απειλές, ούτε ήθελαν να ακούνε τους Ρώσους. Τότε ο αρχηγός του ρώσικου αποβατικού αγήματος έδωσε την εντολή στους στρατιώτες του να περικυκλώσουν τους Γάλλους αιχμάλωτους. Με αυτό τον τρόπο πολλοί αιχμάλωτοι σώθηκαν. Έπειτα ο Εγκόρ Μεταξά έγραψε: «οι Ρώσοι έδειξαν, ότι το αληθινό θάρρος συνδέεται πάντα με ανθρωπιά, ενώ η κάθε νίκη είναι στεφανωμένη με γενναιοδωρία και όχι σκληρότητα και κάθε στρατιώτης πρέπει να είναι Χριστιανός».

Στις δύο το απόγευμα οι Ρώσοι και οι Τούρκοι κατέλαβαν το Νησί του Βίδου. Την επόμενη μέρα στις 19 Φεβρουαρίου του 1799 κατέλαβαν και το φρούριο της Κέρκυρας. Ήταν η μέρα της μεγάλης γιορτής του Ναυάρχου Θεόδωρου Ουσακώφ, της γιορτής του στρατιωτικού ταλέντου και της σταθερής βούλησης του. Σε αυτό τον βοήθησαν η γενναιότητα και οι δεξιότητες των ναυτών του, η εμπιστοσύνη στον αρχηγό τους και η δική του εμπιστοσύνη στο αταλάντευτο θάρρος τους. Ήταν η γιορταστική μέρα του ρωσικού Ορθόδοξου πνεύματος και της αφοσίωσης στην πατρίδα.

Έχοντας μάθει για τη νίκη στην Κέρκυρα, ο μεγάλος Ρώσος στρατηλάτης Σουβόροβ είπε: «Ζήτω ο ρωσικός στόλος! Τώρα αναρωτιέμαι γιατί δεν ήμουν εκεί εκείνη τη στιγμή, έστω και ως αρχικελευστής;».

Την επόμενη μέρα στο πλοίο «Άγιος Παύλος» έφεραν τις γαλλικές σημαίες, τα κλειδιά και το έμβλημα του φρουρίου. Οι χαρούμενοι κάτοικοι του νησιού υποδέχτηκαν τον Ουσακώφ, ο οποίος πήγε αμέσως στην εκκλησία να ευχαριστήσει τον Θεό…

Στις 27 Μαρτίου, την πρώτη μέρα του Πάσχα, ο Ναύαρχος έκανε μεγάλη γιορτή για όλους. Οι κάτοικοι γλεντούσαν όλο το βράδυ.

Για τη νίκη στην Κέρκυρα, στον Θεόδωρο Ουσακώφ απονεμήθηκε ο βαθμός του Ναυάρχου. Ήταν το τελευταίο του βραβείο που έλαβε από τους αυτοκράτορες της Ρωσίας.

Ο Θεόδωρος Θεοδώροβιτς ευχαρίστησε τον Θεό και συνέχισε να εκτελεί τα καθήκοντα του. Στα απελευθερωμένα νησιά έπρεπε να δημιουργηθεί μια νέα μορφή κράτους. Ο Ναύαρχος Ουσακώφ, ως επίσημος αντιπρόσωπος της Ρωσίας, πιστός στις χριστιανικές του αρχές, κατάφερε να δημιουργήσει στα Ιόνια νησιά τέτοια μορφή κυβέρνησης, η οποία εξασφάλισε σε όλο τον λαό «την ειρήνη, τη γαλήνη και την ησυχία». Έτσι απευθύνθηκε στους κατοίκους των νησιών: «Άνθρωποι όλων των λαών και όλων των τάξεων, να σέβεστε τον προορισμό της ανθρωπότητας. Πρέπει να σταματήσουν οι διαφορές και να σωπάσει το πνεύμα της βεντέτας. Πρέπει να υπάρχει ειρήνη, τάξη και ομόνοια!…» Ο Θεόδωρος Ουσακώφ ήταν πιστός υπηρέτης του τσάρου και της πατρίδας του και πάντα υπερασπιζόταν τα συμφέροντα της Ρωσίας. Ταυτόχρονα όμως είχε μεγάλη καλοσύνη και ειλικρινή επιθυμία να δώσει στους Έλληνες, φίλους και συμμάχους των Ρώσων στον πόλεμο εναντίον των κακόβουλων Γάλλων, την ειρήνη και μια καλύτερη ζωή. Έτσι δημιουργήθηκε η Δημοκρατία των Επτανήσων, το πρώτο ελληνικό εθνικό κράτος της σύγχρονης εποχής. Ο Θεόδωρος Ουσακώφ απέδειξε ότι είναι διακεκριμένος γιος της Ρωσίας και αργότερα είπε, ότι είχε την ευτυχία να απελευθερώσει αυτά τα νησιά από τους εχθρούς και να δημιουργήσει μια νέα κυβέρνηση στην οποία κυριαρχεί η ειρήνη, η ομόνοια και η γαλήνη…

Όμως ταυτόχρονα ο Θεόδωρος Θεοδώροβιτς πέρασε μεγάλη ψυχική οδύνη. Κάποιοι Τούρκοι πολέμαρχοι θύμωσαν με τους αυστηρούς κανόνες του Ναυάρχου, ο οποίος απαγόρευε την ωμότητα και την ιεροσυλία των Τούρκων. Αυτοί οι πολέμαρχοι άρχισαν να συκοφαντούν τον Ουσακώφ και να τον κατηγορούν για λάθος απονομή των βραβείων μεταξύ των συμμάχων. 0 τίμιος Θεόδωρος Θεοδώροβιτς αναγκάστηκε να δικαιολογηθεί. Με θλίψη έγραφε: «ποτέ δεν με ενδιέφεραν χρήματα. Η βοήθεια που μου δίνει ο αυτοκράτορας και ο Σουλτάνος είναι αρκετή για να καλύψει τις μικρές μου ανάγκες. Δεν μένω μέσα σε πολυτέλεια, βοηθάω τους φτωχούς. Δεν ισχύει αυτό που λέει ο Καπετάν-Πασάς…». Διαβάζουμε σε ένα άλλο γράμμα: «όλοι οι θησαυροί του κόσμου δεν θα με κολακεύσουν, είμαι πιστός στον αυτοκράτορα και στην πατρίδα μου. Θεωρώ ότι ένα ρούβλι που μου έδωσε ο μονάρχης μου είναι πολύ πιο αξιότιμο παρά όλα τα μαύρα λεφτά του κόσμου».

Υπήρχε και ένας άλλος λόγος για τη ψυχική οδύνη του Ουσακώφ. Τα καλύτερα του χαρακτηριστικά ως πολεμιστή- χριστιανού, για παράδειγμα η ελεημοσύνη του προς τους αιχμαλώτους, πολλές φορές τέθηκε σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της κυβέρνησης. Πολύ συχνά ο Ναύαρχος λάμβανε μηνύματα με το εξής περιεχόμενο: «με όλο το σεβασμό για τη νίκη του ναυάρχου, ο αυτοκράτορας επιθυμεί να συγκρουστεί η Τουρκία με τη Γαλλία. Για αυτό οι Τούρκοι μπορούν να κάνουν ο, τι θέλουν με τους Γάλλους…Και οι Ρώσοι δεν πρέπει να ανησυχούν για αυτό…». Υπήρχαν πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις

 

 

 

6) Το τελεσθέν θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος

Εν Ναυπάκτω

 

Εκπληκτικόν γεγονός εκτυλυχθέν εντός υδρομύλου. Ο ασεβής μυλοθρώς[1] ήθελεν να εργασθή την εορτήν του Αγίου Σπυρίδωνος. Το άλεσμα μετεβλήθη εις στάχτην.

 

‘Ότι συνέβη την 12 μεσούντος μηνός μνήμην του Αγίου Σπυρίδωνος εις Ναύπακτον είναι εκπληκτικόν είναι άξιον θαυμασμού και ουκ ολίγης παρατηρήσεως. Είναι θαύμα πράγματι; έξωθεν της πόλεως της Ναυπάκτου ο Ι.Μούσγος έχει ένα υδρόμυλον, από τον οποίον ουκ ολίγα κερδίζει. Ο άνθρωπος αυτός δεν είνε από πολύ ευλαβής προς τα θεία. Είνε εξ εκείνων ούτινες όταν διατρέχουν κίνδυνον επικαλούνται την αρωγήν της θείας δυνάμεως διασωσάντων. Καλώς εχόντων των πραγμάτων ο Μούσγος, προτιμά πάντοτε την εργασίαν του αδιαφορών εν η ημέρα καθ’ην εργαζεται είνε επέτειος αγίου τινός, η ημέρα επίσημος επιβάλλουσα τρόπον τινά την αργίαν.

Και προχθές εορτήν του Αγίου Σπυρίδωνος ο εν λόγω μυλοθρώς εζήτησε να εργασθή διότι είχε να αλέση πολύν αραβόσιτον.Και ηθέλησεν ν’ αρχίση την εργασίαν του προ του πέρατος της θεία λειτουργίας, πράγμα το οποίον έκαμε κακήν εντύπωσιν εις τον υιόν του.

Δεν κάνει πατέρα, να αρχίσωμεν από τώρα τη δουλειά, παρετήρησεν ούτος .Πως δεν κάνει;Γιατί ; Ηρώτησεν ο πατήρ, καταγινόμενος εις προετοιμασίας δια την έναρξιν της λειτουργίας του υδρομύλου.

Δεν κάνει πατέρα, δεν κάνει είνε του Αγίου Σπυρίδωνος και δεν ετελείωσεν η λειτουργία .Εφώναξεν ο υιός στενοχωρηθείς και σπεύσας όπως εμποδίσει τον πατέρα του.Αλλ’ο γέρων αδιάφορος εντελώς απώθησε τον υιόν του, ειπών ξηρότατα. Εγώ παιδί μου, εδανείστηκα τα λευτά από την Τράπεζα. Δεν μου τα έδωκεν ο άγιος Σπυρίδων.Θα δουλέψω για να βγάλω τα λευτά. Ο υιός εξακολούθησε να παρακαλή τον πατέρα του αλλ’ ο γέρων ήτο αμείλικτος. Ήθελε να αρχίση την εργασίαν του προ του πέρατος της θείας λειτουργίας. Δεν τα ακούω αυτά εγώ! Θα δουλέψω! Ετόνισεν εν τέλει και έρρηξεν ένα σάκκον πλήρη αραβοσίτου εις τον μύλον και άρχισε να αλέθη. Παρήλθεν ολίγον διάστημα και ο μυλωθρός ηθέλησε να ειδή εάν το άλεσμα ήτο καλόν ή έπρεπε να το κάμη ψιλότερον.

 Επάγγελμα: Μυλωθρός Ένα από τα πλέον άγνωστα σήμερα επαγγέλματα, αλλά γνωστότατο, ένδοξο και πολυάριθμο κατά το παρελθόν, είναι αυτό του Μυλωθρού ή κοινώς Μυλωνά, που παράγεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα μυλωρέω

Καθώς σκύψας  έλαβε δια της χειρός του ολίγον άλεσμα και προχώρησε προς το παράθυρον δια να εξετάση τούτο. Αλλα μόλις εκύταξε τούτο εγούρλωσε τα μάτια του και εξέβαλε κραυγήν εκπλήξεως. Τι είνε τούτο! Τι είνε τούτο! Ο υιός του μυλωθρού ο οποίος ευρίσκετο εκεί που πησίον ελέγχων και κατακρίνων πάντοτε τον πατέρα του δια την ανευλάβειαν του εταράχθει ακούσας την κραυγήν , ην ούτος εξέβαλεν και έσπευσε να ιδή τι είχε συμβη. Τι τρέχει πατέρα, τι τρέχει. Ηρώτησεν ανήσυχος ο υιός ενώ έσκυψε να ιδή το άλεσμα το οποίον είχε εις την χείρα του ο γέρων και παρέτηρεν μετ’ εκπλήξεως και ταραχής ταυτοχρόνως. Να τι είναι απήντησεν ο γέρων . Να είνε στάκτη. Στάκτη είπεν ο νέος σταυροκοπηθείς.

Επανέλαβε ο γέρων μετανοών δια το αμάρτημά του. Εσκέφθη τότε ότι  δεν έπρεπε να εργασθη προ του πέρατος της λειτουργίας και ήλεγχεν εαυτόν δια την πλεονεξίαν και ησέβησε προς τον Άγιο Σπυρίδωνα.

Βλέπεις πατέρα, λέγει ο υιός, ότι δεν έκαμες καλά να αλέσης σήμερα! Να το θαύμα του Αγίου. Η κακομοιριά μας , πάντοτε η κακομοιριά μας .Ο γέρων έσκυψε την κεφαλήν, εν τούτοις εδοκίμασεν και πάλιν ν’ αλέση διότι παρ’ όλην την μετάνοιαν του είχε κάποια δυσπιστίαν.

Ήθελεν να βεβαιωθη καλήτερα και άρχισε πάλιν ν’ αλέθη μετ’ ολίγον δε εξετάσας, είδεν ότι όχι μόνον στάχτη ήτο  άλεσμα αλλά και άμμος.Τότε πλέον εσταμάτησε τον μύλον ,εσταυροκοπήθη και αυτός και έπαυσε την εργασίαν. Αλλά το εκπληκτικόν τούτο γεγονός δεν εβράδυνε να γνωσθή εις όλην την πόλιν και πολλοί έσπευσαν να ίδουν τι είχε συμβή. Ευθυς δε μόλις εμάνθενον που έλαβεν χώραν έκτακτον εκείνον συμβάν εσταυροκοπούντο και κατέκρινον τον μυλωθρόν όστις τοσούτον ασεβής εδείχθη.

 

                   Εκ του Νεολόγου Πατρών 14 Δεκεμβρίου 

 

 

 

7)Πιστοποίηση της Διεύθυνσης του εν Ενετία Χαρτοφυλακίου για το χωριό «Κορακιάνα»

Η Διεύθυνσις του εν Ενετία Χαρτοφυλακείου του Κράτους. Συνεπεία αιτήσεως του Κου Ηλίου Μουζάτη δικηγόρου.

Πιστωποιεί

¨Ότι εκ του χαρτοφυλακείου των Προμηθευτών επί Τιμαρείων πράξεων τηρουμένων εν τω παρόντι Βασιλικού Χαρτοφυλακείου προκύπτει

1ον)Ότι κώμη τις εν τη νήσω Κερκύρας «Κορακιάνα» καλουμένη, απήρτηζε μέρος της Βαρωνίας Πετριζίνα λεγομένη κατά πρώτον κατεχομένης υπό της οικογνείας Πετριζίνου, είτα δε υπό της του Χαλικιόπουλου και τέλος πάλιν υπό του Πετρετίνων περί της οποίας υπάρχοσι και μνημονεύονται εις τας ανωτέρω πράξεις περιβολαί τινες μέχρι του 1787 έτους.

2ον) Ότι δεν υπάρχει μνημονευομένη άλλη Κώμη τ’ ουνομα Κορακιάνα εις τις πράξεις αφορώσας τας άλλας Βαρωνίας της διαληφθείσης Νήσου.

3ον) Ότι η εκ Κερκύρας οικογένεια Μαρμαρά κατείχε την Βαρωνίαν «Βραγαδίνα» εις τας πράξεις της οποίας δεν ευρίσκεται μνημονευομένη ουδεμία Κώμη υπό το όνομα Κορακιάνα

4ον)’Οτι εκ των πράξεων αφορωσών την διαληφθείσαν Βαρωνία Πετρετίνου προκύπτει ότι η οικογένεια Μαρμαράν έλαβεν εις μίσθωσιν αιτήματα της ανωτέρω Βαρωνίας ως προ του 1660 έτους

Εν Ενετία 18 Φεβρουαρίου 1901

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

 

Αναζήτηση

Corfu Museum

Corfu Museum….τι μπορεί να είναι αυτό;

Θα το έλεγα με μια λέξη…. Αγάπη! Για ένα νησί που το γνωρίζουμε ελάχιστα. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε ότι δεν το γνωρίζουμε. Στόχος λοιπόν είναι να το γνωρίσουμε όσο πιο βαθιά μπορούμε, μέσα από το χθες και το σήμερα, γιατί αλλιώς πως θα το αγαπήσουμε; Αγαπάω ατομικά και ομαδικά έχει επακόλουθο…. φροντίζω….. μάχομαι… και σέβομαι. Αγάπη προς την Κέρκυρα είναι το Corfu Museum και τίποτε άλλο.

Μετρητής

Εμφανίσεις Άρθρων
2071994